กลับถึงบ้านแล้ว ท่านประธานจินได้เรียกจินหานเหยาเข้ามาในห้องหนังสือของตน
“คุณปู่ ท่านเรียกหาฉันด้วยเรื่องอะไรหรือ” จินหานเหยาเข้ามาในห้องหนังสือแล้ว ถามขึ้นด้วยความสงสัย
ท่านประธานจินไม่ได้ตอบทันที แต่ให้หลานสาวของตนนั่งลงก่อน
เมื่อจินหานเหยานั่งลงแล้ว ท่านประธานจินนิ่งไปพักหนึ่ง จากนั้นใช้ดวงตาสีเหลืองขุ่นมัวทว่ามีประกายคมกริบจับจ้องหลานสาวตน “เหยาเหยา วันนี้ที่สถานีตำรวจ เจ้าโกหก”
“คุณปู่ ฉัน… จะโกหกได้อย่างไร… ฉันไม่ได้…” น้ำเสียงจินหานเหยาติดอ่าง หลุบตาไม่กล้าสบตาคุณปู่
ท่านประธานจินถอนหายใจเอ่ยช้าๆ ว่า “เจ้าเติบโตมาในสายตาของปู่ นิสัยใจคอของเจ้า ปู่รู้ดีที่สุด ว่าโกหกหรือไม่ ปู่จะไม่รู้ได้อย่างไร”
เมื่อรู้ว่าเรื่องโกหกของตนถูกคุณปู่มองทะลุ จินหานเหยาก็ก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากล่างเบาๆ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ท่านประธานจินไม่ได้เร่งรัด ไม่ได้คาดคั้น แต่มองหลานสาวของตนอย่างสงบ รอให้หลานสาวพูดออกมาเอง
ผ่านไปนานทีเดียว จินหานเหยาจึงพยักหน้าช้าๆ “ที่สถานีตำรวจ ฉันโกหกจริงๆ ฉันเคยเห็นใบหน้าของผู้ที่มาช่วยเหลือแล้ว”
หยุดไปครู่หนึ่ง เธอเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “แต่คนอื่นช่วยฉันไว้ ฉันจะตอบแทนคุณด้วยการทรยศไม่ได้ หวังว่าคุณปู่จะเข้าใจ”
ท่านประธานจินพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยด้วยความห่วงใย “ที่เจ้ารักษาคำมั่น รู้สำนึกบุญคุณ ปู่เข้าใจได้ อย่างไรก็ตาม ปู่ต้องเตือนเจ้าอย่างจริงจังนะ ผู้ที่ช่วยเหลือเจ้าที่เจ้าเอ่ยถึงนั้น ช่วยเจ้าเป็นเพียงเหตุบังเอิญหรือมีวัตถุประสงค์อื่นกันแน่”
“วงศ์ตระกูลจินของเราในเมืองอู่หลิงตลอดจนมณฑลฮั่นหนานถือเป็นตระกูลใหญ่มีชื่อเสียง ธุรกิจเกี่ยวข้องกับหลายวงการ มีมิตรมาก ศัตรูย่อมมากตาม ต้องระวังไว้ก่อนทุกเรื่อง ไม่มีผิด”
“เจ้าฉลาดหลักแหลม แต่อายุยังน้อย ประสบการณ์ไม่ลึกซึ้ง ถูกคนลวงง่าย” พูดถึงตอนท้าย ใบหน้าท่านประธานจินปรากฏร่องรอยกังวลอย่างหนักหน่วง
“คุณปู่ ฉันทราบแล้ว” จินหานเหยาพยักหน้า
“วันนี้เจ้าถูกทำให้ตกใจ และอ่อนล้าทั้งกายใจแล้ว รีบกลับห้องไปพักเถิด” ท่านประธานจินโบกมือให้หลานสาว