เช้าวันรุ่งขึ้น พี่เลี้ยงเตรียมอาหารเช้าเสร็จก็ยกขึ้นโต๊ะ
เฟิงเฮ่าหมิงออกมาจากห้อง ไม่ได้กินข้าว เพียงชายตามองเจียงเฮ่าด้วยความเคียดแค้น แล้วก็ก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากบ้านไป
หลังจากกินอาหารเช้า เจียงเฮ่ากำลังจะออกจากบ้าน เฟิงวั่นหมิงก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "เฮ่าจื่อ เช้าตรู่อย่างนี้เจ้าจะไปไหนน่ะ"
"ไปหาเพื่อนเก่าคนหนึ่ง" เจียงเฮ่าตอบ
"เพื่อนเก่า?" เฟิงวั่นหมิงอดสงสัยไม่ได้ "เจ้ายังมีเพื่อนเก่าที่เมืองอู่หลิงด้วยหรือ"
ก็ไม่แปลกที่เขาจะถาม เพราะจากที่เจียงเฮ่าเล่าให้ฟัง เจียงเฮ่าอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขาต่างจังหวัด แล้วจะมีเพื่อนเก่าที่เมืองอู่หลิงได้อย่างไร
เจียงเฮ่าเพียงพยักหน้า
วันนี้เขาตั้งใจไปเยี่ยมครอบครัวของหมาป่าแดง จะบอกเฟิงเฮ่าหมิงให้ละเอียดได้อย่างไร ทำได้แค่บอกกว้าง ๆ ว่าไปหาเพื่อนเก่า
หมาป่าแดงตั้งแต่เข้า'องค์กรหมาป่า' ไม่เคยติดต่อทางบ้านเลย เพราะกลัวว่าฐานะนักฆ่าจะนำภัยมาสู่ครอบครัว ตอนนี้ก็ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว
เดิมทีหาเงินได้มากพอจะล้างมือเลิกวงการ กลับบ้านไปใช้ชีวิตวัยชรา ใครจะรู้ว่าภารกิจกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน หมาป่าแดงต้องสละชีวิตเพื่อช่วยเขา
เดิมทีเขามีเงินติดตัวน้อยมาก ตั้งใจจะรออีกสักพักให้หาเงินได้บ้างแล้วค่อยไปเยี่ยมครอบครัวหมาป่าแดง แต่ไม่คิดว่าเมื่อวานไอ้พวกโจรลักพาตัวจะเสนอเงินมาให้เขาตั้งหกเจ็ดหมื่น ทำให้เขาเลื่อนวันไปเร็วขึ้น
เฟิงวั่นหมิงไม่ได้ถามต่อ เพียงพยักหน้า "ออกไปข้างนอกต้องจำคำเตือนของลุงเฟิงให้ดี ตอนนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ อย่าไปที่เปลี่ยว ๆ
จริงสิ เบอร์โทรศัพท์เจ้าคืออะไร"
"ผมยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ"
เจียงเฮ่าไม่ได้โกหก โทรศัพท์มือถือเดิมของเขาหลังจากภารกิจสุดท้ายล้มเหลว เขาก็โยนทิ้งไว้ที่ต่างประเทศ จะนำกลับประเทศก็เท่ากับเปิดเผยฐานะนักฆ่า
เฟิงวั่นหมิงนิ่งไปเล็กน้อย ก็ไม่คิดว่าเจียงเฮ่าจะไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มือถือ "เดี๋ยวลุงให้เลขาไปส่งเจ้าที่ห้างซื้อมือถือนะ ซื้อเสื้อผ้าอีกสองสามชุดด้วย"
ชุดที่เจียงเฮ่าใส่อยู่ตอนนี้ล้วนเป็นของเก่าที่ชาวบ้านให้มาตอนรักษาตัวในหมู่บ้านบนเขา ดูเชยและเก่ามาก อยู่ในเมืองใหญ่อย่างตอนนี้ช่างดูขัดหูขัดตา