“แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ!”
เจียงเฮ่ามองวั่นจื้อหมิงพลางเอ่ยเนิบ ๆ ไม่เร่งรีบ
วั่นจื้อหมิงเหลือบมองเจียงเฮ่าปราดหนึ่ง เขย่าแก้วไวน์แดงในมือ “นายลองไม่รับน้ำใจดี ๆ ของฉันดูสิ ผลที่ตามมามันร้ายแรงน่าดูเลยนะ!”
“ฉันอยากเห็นนักว่ามันร้ายแรงแค่ไหน!” เจียงเฮ่ายักไหล่ ทำสีหน้าไม่ยี่หระ
วั่นจื้อหมิงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะจ้องเจียงเฮ่าอย่างเย็นชา “ไอ้หนุ่ม เจ้านี่มันลูกวัวเกิดใหม่ไม่กลัวเสือจริง ๆ ในเมื่อเหล้าอวยพรไม่กิน จะมากินเหล้าปรับโทษ ก็จนด้วยเกล้าล่ะนะ” พูดจบก็วางแก้ว ลุกขึ้น พูดกับชายหัวล้านข้างกายว่า “เฉียงจื่อ ฝากด้วยนะ!”
ชายหัวล้านกำลังเล่นมือถือไปด้วย ทำท่ามือโอเคให้วั่นจื้อหมิง
วั่นจื้อหมิงมองเจียงเฮ่าอีกครั้งหนึ่ง ส่งเสียงเหยียดในลำคอ ก่อนจะก้าวเท้าออกไปจากห้อง
แล้วเสียงสตาร์ทรถและขับออกไปก็ดังมาจากข้างนอก
ชายหัวล้านยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นเกมมือถืออย่างจดจ่อ
ชายร่างกำยำเนื้อแน่นก็ยังคงจ้องมองเจียงเฮ่า เพียงแต่เมื่อวั่นจื้อหมิงจากไปแล้ว แววตาที่เขามองเจียงเฮ่าก็เปลี่ยนจากความดุดัน กลายเป็นความกระหายเลือด ราวกับสิงโตผู้หิวโหยกำลังจ้องมองละมั่งตรงหน้า
ภายในห้องเงียบกริบไร้สุ้มเสียง
ผ่านไปสักพัก เจียงเฮ่าก็เดินไปยังตู้เย็นข้าง ๆ เพราะเขากระหายน้ำ
เปิดตู้เย็นออก ด้านในมีเครื่องดื่มสารพัดชนิดและน้ำเปล่า
เขาหยิบโค้กออกมาจากตู้เย็นหนึ่งขวด บิดฝา ดื่มอึกใหญ่ ๆ อย่างรวดเร็ว
ชายหัวล้านสังเกตเห็นการกระทำของเจียงเฮ่า จึงหยุดเล่นเกม ถอดหูฟัง เงยหน้าขึ้น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเยือกแข็ง “ใครใช้ให้แกเปิดตู้เย็นหยิบน้ำดื่ม!”
“เครื่องดื่มที่แช่ในตู้เย็นนี่ ไม่ใช่ให้คนกินหรอกหรือ?” เจียงเฮ่าย้อนถามเรียบ ๆ
“แกมันเป็นตัวอะไร มีสิทธิ์อะไรมาดื่ม! นี่คุณวั่นเป็นคนจ่ายเงินซื้อนะ!”