สามวันต่อมาตอนเที่ยง เจียงเฮ่าได้รับสายจากคุณป้าที่เกษียณแล้ว หญิงสาวต่างถิ่นคนนั้นกลับมาที่ห้องเช่าแล้ว
วางโทรศัพท์ลง เขาก็รีบออกจากตระกูลเฟิงอย่างเร่งรีบ
เมื่อเห็นเจียงเฮ่ารีบร้อนจากไป ใบหน้าของเฟิงวั่นหมิงก็ปรากฏแววกังวล
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาคนขับรถ ให้คนขับรถของเขาติดตามเจียงเฮ่าไป คอยคุ้มกันอย่างลับ ๆ
คนขับรถแต่ก่อนเป็นหน่วยลาดตระเวนพิเศษ ฝีมือไม่ธรรมดา หลังจากปลดประจำการ ก็มาทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้เฟิงวั่นหมิง
บอกว่าเป็นคนขับรถ แต่แท้จริงแล้วก็ควบตำแหน่งบอดี้การ์ด
………………
เพิ่งก้าวออกจากประตูใหญ่ของหมู่บ้านวิลล่า รถแท็กซี่คันหนึ่งก็มาจอดเทียบข้าง ๆ เจียงเฮ่า คนขับยื่นหัวออกมานอกหน้าต่าง “น้องชาย จะไปไหน”
“ถนนผูหยาง”
“ขึ้นรถเลย!”
เจียงเฮ่าเปิดประตูขึ้นรถไป
หลังจากขึ้นรถแล้ว เขาถึงได้พบว่าภายในรถแท็กซี่นอกจากคนขับแล้ว ที่นั่งข้างคนขับยังมีชายหน้าตาอัปลักษณ์นั่งอยู่อีกคน
“น้องชาย ขอโทษด้วยนะ เดี๋ยวนี้อาชีพแท็กซี่ไม่ค่อยดี ก็เลยต้องรับผู้โดยสารแวะเวียนไปด้วย หวังว่าจะเข้าใจนะ”
คนขับรถแท็กซี่กลัวเจียงเฮ่าจะไม่พอใจ จึงรีบอธิบาย
เจียงเฮ่าพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
รถแล่นไปได้สิบนาทีกว่า ๆ เขาก็ค่อย ๆ พบว่าเส้นทางที่รถวิ่งนั้นเบี่ยงเบนไป ยิ่งห่างจากจุดหมายปลายทางของเขาไปเรื่อย ๆ
ในฐานะนักฆ่า เขามีสัญชาตญาณในการจดจำเส้นทางที่ผ่านมาได้อย่างแม่นยำ
“คุณลุง คุณขับผิดเส้นทางหรือเปล่า นี่ยิ่งห่างจากถนนผูหยางไปทุกทีแล้วนะ” เจียงเฮ่าสีหน้าไม่พอใจ