หลังจากคูตตั้งสติได้ เขาก็รีบโบกมือให้ทหารยาม ถอยออกไปจากห้อง
เจียงเฮ่าดีดกระสุนที่หนีบไว้ระหว่างสองนิ้วเบา ๆ กระสุนทะลวงอากาศ พร้อมเสียงหวีดแหลม พุ่งเข้าใส่เสนาธิการที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม
เสนาธิการคนนี้ยังไม่ทันได้ตอบสนอง กระสุนก็เฉียดผ่านใบหูของเขาไป โดนขวดแก้วด้านหลังแตกกระจาย
ปัง!
ขวดแก้วระเบิดออก เกิดเสียงกระจ่างใส จนเสนาธิการสะดุ้งโหยง
แม้กระสุนจะไม่ได้โดนศีรษะเสนาธิการ แต่มันก็สร้างรอยเลือดที่ใบหูของเขา เกือบจะระเบิดหัวเขาเข้าให้แล้ว
"นี่ข้าไว้ชีวิตแกเพราะเห็นแก่หน้านายพลคูต คราวหน้าถ้าทำอีก หน้าใครก็ไม่ช่วย" เจียงเฮ่าเอ่ยเสียงเย็นชา
ถูกเจียงเฮ่าดูหมิ่นเช่นนี้ แม้เสนาธิการจะโกรธ แต่บนใบหน้ากลับไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย พลังและความโหดเหี้ยมของอีกฝ่าย ทำให้เขาหวาดหวั่นอย่างแท้จริง
คูตเองก็โกรธเช่นกัน แต่ก็เกรงกลัวฝีมือของเจียงเฮ่าไม่ต่างกัน เขาระงับความโกรธในใจไว้ "ข้าเป็นเพียงทหารคนหนึ่ง เงื่อนไขที่ท่านพูดมา ข้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแต่ผู้เดียว"
เจียงเฮ่ายิ้มเล็กน้อย "นายพลคูต ญาติของท่านเกือบทั้งหมดอยู่ในกองทัพและรัฐบาล โดยเฉพาะปู่ของท่านยิ่งเข้าไปอยู่ในแกนกลางรัฐบาลมานา ข้าคิดว่าท่านมีหนทางทำได้"
"พวกท่านสืบประวัติภูมิหลังของข้ามางั้นหรือ" คูตเผยสีหน้าประหลาดใจ
เจียงเฮ่ายิ้มบาง ๆ "แม้ภูมิหลังของท่านจะถูกปิดเป็นความลับ แต่สำหรับอิทธิพลในโลกมืดของพวกเรา การสืบหาไม่ใช่เรื่องยาก"
ภูมิหลังของคูตไม่ใช่สิ่งที่เขาเพิ่งสืบตอนนี้ แต่สืบไว้ตั้งสามปีก่อน หมาป่าทำธุรกิจเหมืองทองที่ดีเอ้อ จำเป็นต้องรู้ข้อมูลภูมิหลังของผู้บัญชาการกองทัพรัฐบาลท้องถิ่น
คูตนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เจียงเฮ่าเอ่ยเรียบ ๆ "ข้าให้เวลาพวกท่านสองวัน พิจารณาเสร็จแล้วโทรแจ้งข้า" พูดจบ เขาก็จดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลง วางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินออกไปนอกประตู
หมาป่าผู้นำเดี่ยวพยักหน้าให้คูต "นายพลคูต แล้วพบกันใหม่" พูดจบ ทั้งสามก็เดินตามเจียงเฮ่าออกไปด้านนอก