"ท่านรอง จับตัวคนมาได้หรือยัง"
เสียงจื่อเดินออกมาจากในโรงงานด้วยรอยยิ้มประจบ
ผีดำไม่พูดอะไร เปิดประตูหลังรถ มือหนึ่งจับหนึ่งคน ราวกับจับลูกเจี๊ยบ ยกเฟิงอีอวิ๋นและวั่นจื้อหมิงขึ้น แล้วหิ้วเดินเข้าไปในโรงงาน
"คุณวั่น!"
เสียงจื่อมองวั่นจื้อหมิงที่ถูกผีดำหิ้วอยู่ อุทานด้วยความตกใจ
"เสียงจื่อ เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่!" วั่นจื้อหมิงเองก็จำเสียงจื่อได้ เอ่ยถามด้วยใบหน้าประหลาดใจ
"เจ้ารู้จักไอ้หนูนี่!" ผีดำชำเลืองมองวั่นจื้อหมิงในมือ พลางถามเสียงจื่อข้างกายขณะเดิน
"รู้จักอยู่แล้ว เขาเป็นบุตรบุญธรรมของท่านเหมย ท่านเหมยกับพี่เสือเป็นเพื่อนกัน ข้าเคยพบหน้าอยู่สองสามครั้ง" เสียงจื่อตอบพร้อมรอยยิ้ม
"บุตรบุญธรรมของเพื่อนพี่ข้าหรอกหรือ!" ผีดำแสยะยิ้ม "นี่มันบังเอิญเสียจริง"
"ใช่ พ่อบุญธรรมของข้าคือท่านเหมย พวกเจ้ารีบปล่อยพวกเราเถิด มิฉะนั้นหากพ่อบุญธรรมของข้าล่วงรู้เข้า คงไม่ให้อภัยพวกเจ้าแน่" วั่นจื้อหมิงโวยวาย
"พ่อบุญธรรมของเจ้าจะเป็นแค่ไก่หรือ!" ผีดำชำเลืองมองวั่นจื้อหมิงอย่างเย็นชา "หากเจ้ายังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอึกทึก ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้" พูดจบก็เดินเข้าไปในโรงงาน โยนวั่นจื้อหมิงกับเฟิงอีอวิ๋นลงบนพื้น
วั่นจื้อหมิงไม่ลดละความอาจหาญ กล่าวต่อว่า "ท่านพี่ ข้ารู้ว่าฝีมือของท่านไม่เลว แต่ท่านเคยได้ยินไหมว่า ต่อให้ฝีมือสูงส่งเพียงใด ก็ยังกลัวมีดทำครัว
พี่ชายของท่านตายแล้ว อิทธิพลก็ถูกท่านเจ้าสำนักจางรวบไปจนหมดแล้ว ตอนนี้พวกท่านอยู่กันอย่างอ่อนแอไร้กำลัง พ่อบุญธรรมของข้ามีลูกน้องใต้บัญชานับไม่ถ้วน พวกท่านจะสู้ได้อย่างไร"
"ไอ้หนู ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าก็จะสนองให้" ผีดำเดินมาข้างหน้าวั่นจื้อหมิง กำลังจะลงมือ
เสียงจื่อรีบเดินมายังข้างกายผีดำ กระซิบเบาๆ ข้างหูว่า "คนนี้คือไอ้หนูที่ถูกตระกูลเฟิงถอนหมั้นน่ะ เป็นศัตรูกับเจียงเฮ่า"
ผีดำตาเป็นประกาย มองวั่นจื้อหมิงพลางหัวเราะเย็น "ที่แท้เจ้าก็คือไอ้ขยะที่ถูกถอนหมั้นนั่นเอง!"
"เจ้าว่าใครเป็นขยะ!" วั่นจื้อหมิงเดือดดาล
"คุณวั่น ข้าแนะนำให้ท่านหุบปากเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นท่านรองอาจจะฆ่าท่านจริงๆ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านรองมีที่มาอย่างไร!" เสียงจื่อเตือน