ยามค่ำคืน
หลังจากเฟิงวั่นหมิงกลับถึงห้อง หลี่เยว่เหมยก็เล่าเรื่องที่เจียงเฮ่าโกหกและคุยโวในวันนี้ให้เฟิงวั่นหมิงฟังทั้งหมด
ก่อนหน้านี้นางเงียบเพราะยังจับจุดอ่อนของเจียงเฮ่าไม่ได้ แต่ตอนนี้จับได้แล้ว นางต้องฉวยโอกาสนี้ขับไล่เจียงเฮ่าออกจากตระกูลเฟิงโดยไม่รอช้า
เฟิงวั่นหมิงลังเลอยู่ครู่นาน "เยว่เหมย เรื่องนี้ยังไม่ได้ผ่านการสอบสวนโดยละเอียด ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าเจียงเฮ่าโกหกหรือเป็นคนต่ำช้า"
ในใจเขาก็เชื่อว่าเรื่องที่มาของภาพวาดอักษร เจียงเฮ่าต้องโกหกแน่นอน
แต่เพราะความผิดต่อสหายร่วมรบ เขาจึงไม่อยากลงโทษเจียงเฮ่า ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะยกเลิกการหมั้นหมายและขับเจียงเฮ่าออกจากตระกูลเฟิง
"คุณเอาแต่เข้าข้างอย่างนี้ มีแต่จะทำให้เจียงเฮ่ายิ่งได้ใจในตระกูลเฟิงของเรา" หลี่เยว่เหมยโกรธมาก
"รอให้ข้าหาโอกาสคุยกับเจียงเฮ่าดี ๆ ก่อน ถ้าเขาพูดโกหกจริง ข้าก็จะคอยแนะนำสั่งสอนให้เขาปรับปรุงตัว" บนใบหน้าเฟิงวั่นหมิงเต็มไปด้วยความกังวล
"หมายความว่าถ้าเจียงเฮ่าโกหก คุณก็จะยังให้เขาอยู่ในบ้านเรา และให้เขาแต่งงานกับอีอวิ๋นใช่ไหม" หลี่เยว่เหมยถามอย่างเอาเรื่อง
"ข้าติดหนี้ชีวิตพ่อของเจียงเฮ่า ไม่ว่าจะอย่างไรก็จะทอดทิ้งเจียงเฮ่าไม่ได้" น้ำเสียงเฟิงวั่นหมิงหนักแน่น
"วันที่คุณยกอีอวิ๋นให้เจียงเฮ่า ข้าจะเชือดคอตายในงานแต่ง" หลี่เยว่เหมยพูดจบก็กระแทกประตูออกไปด้วยความเดือดดาล
นางรับไม่ได้ที่จะยกลูกสาวที่เพียบพร้อมและงดงามให้กับเจียงเฮ่าที่ปากเต็มไปด้วยคำโกหกและมีนิสัยต่ำช้า
……………
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจียงเฮ่าออกจากบ้านโดยยังไม่ได้กินข้าว เขาตั้งใจจะไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่ตลาด อีกไม่กี่วันจะไปเยี่ยมอาจารย์ที่เจียงหลิง
ไม่ได้เจออาจารย์มาหลายปีแล้ว อย่างน้อยก็ต้องมีชุดดี ๆ สักสองสามชุด
ชุดที่ใส่ตอนนี้ก็คือชุดที่เฟิงวั่นหมิงให้เลขาซื้อให้
ราคาไม่ถูกหรอก แต่เขาไม่ชอบ รู้สึกว่าเป็นทางการเกินไป พวกพนักงานออฟฟิศที่เข้างานเช้าเลิกงานเย็นใส่มันก็พอได้ แต่เขาชายชาติทหารใส่แล้วรู้สึกอึดอัดมาก
เพิ่งออกจากบ้านไม่นาน เฟิงเฮ่าหมิงก็ขับรถตามมา
"ข้าไปส่ง จะได้ไม่ต้องนั่งรถเมล์" เฟิงเฮ่าหมิงยื่นหัวออกมานอกหน้าต่างพร้อมยิ้ม