สมาคมจระเข้
เวลานี้ หัวหน้าสมาคมหลิวหมิงซานกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยง
เมื่อคืน สถานีตำรวจโทรมาบอกว่า ลูกน้องสมาคมจระเข้ 6 คนถูกคนฆ่าตายกลางถนน
สมาคมจระเข้นั้นเป็นแก๊งที่มีหน้ามีตาในหล่งหนาน ก่อนหน้านี้ไอ้หัวโล้นหย่งลูกน้องของตนก็เพิ่งถูกฆ่า ตอนนี้หนักกว่าเดิม ถึงขั้นถูกฆ่าโจ่งครึ่มกลางถนนเลย
นี่ถ้าไม่ตบหน้าสมาคมจระเข้ แล้วจะให้อะไร! แล้วต่อไปสมาคมจระเข้จะรับบทในหล่งหนานยังไง
หลิวหมิงซานโกรธแค้นถึงขั้นสั่งให้ทุกคนในสมาคมจระเข้ออกสืบว่าฆาตกรเป็นใคร
ครั้งนี้ไม่ว่าผู้ใดก็ตาม เขาจำเป็นต้องลากตัวฆาตกรออกมาฆ่า กู้ศักดิ์ศรีสมาคมจระเข้คืน ไม่อย่างนั้นสืบไปผู้ใดเลยจะไม่กล้ามาเหยียบหัวสมาคมจระเข้
"หัวหน้า สืบตัวฆาตกรได้แล้ว" ชายผมเกรียนคนหนึ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง
"เป็นใคร?" หลิวหมิงซานถามอย่างเปี่ยมสุข
"เด็กหนุ่มหัวเซี่ยคนหนึ่งที่เพิ่งมาปากงู" ชายผมเกรียนพูดต่อ "แต่เด็กหนุ่มคนนี้ตอนนี้ไปอยู่กับพี่ไห่ เป็นลูกน้องของพี่ไห่แล้ว"
"พี่ไห่ไหน?" หลิวหมิงซานถาม
"เฉินไห่ พี่ร่วมสาบานของท่านหงน่ะ!" ชายผมเกรียนตอบ
หลิวหมิงซานขมวดคิ้ว พูดอย่างเจ็บแค้น "ไม่นึกว่าไอ้เด็กนี่มันเฮง ถึงคราวเป็นน้องชายของเฉินไห่"
"หัวหน้า แล้วเราจะเอาคืนหรือไม่?" ชายผมเกรียนถามอย่างสงสัย
"ไร้สาระ! ไอ้เด็กนี่ฆ่าลูกน้องสมาคมจระเข้ไปหลายคน หนี้แค้นนี้ถ้าไม่ชำระ จะให้ผู้คนหัวเราะเยาะสมาคมจระเข้ว่าขี้ขลาดหรือ" หลิวหมิงซานเต็มไปด้วยความแค้นใจ "ถ้าฆ่าไอ้เด็กนี่โดยพลการ ก็จะถูกเฉินไห่จับเป็นข้ออ้าง ว่าเฉินไห่จัดการคนของเขาไม่บอกไม่กล่าว แล้วไปพูดข้างนอกว่าหลิวหมิงซานทำอะไรไม่เป็นหลักการ อาศัยว่าเชิญเฉินไห่มาเป็นแขกที่บ้านฉัน ดูเขาจะมีทางออกให้ฉันอย่างพอใจได้ยังไง เขาแบ็คอัพด้วยท่านหง ฉันก็มีท่านแม่ทัพเมิ่ง เรื่องจะบานปลายก็ไม่มีใครได้ดี"