เมื่อมาถึงชั้นบน สาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือเห็นว่าประตูห้องเช่าของเจียงเฮ่าถูกงัดออกแล้ว นักเลงสมาคมจระเข้หลายคนปรี่เข้าไปในห้องเป็นที่เรียบร้อย
จบเห่!
สาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือรีบวิ่งเข้าไปในห้องด้วยความตื่นตระหนก
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจก็คือ เจียงเฮ่ายืนอยู่บนพื้นโดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ส่วนสมาชิกสมาคมจระเข้ทั้งหกคนนอนแน่นิ่งบนพื้น ไม่ไหวติง เห็นได้ชัดว่าตายแล้ว
“พวกเขาตายได้ยังไง คุณเป็นคนฆ่าเหรอ” สาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือมองเจียงเฮ่าด้วยความตกใจ เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเจียงเฮ่าใช้เวลาเพียงไม่ถึงไม่กี่นาทีก็ฆ่าทั้งหกคนได้
“ถ้าไม่ใช่ข้าละก็” เจียงเฮ่าพูดเรียบ ๆ
สำหรับการที่สาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือวิ่งเข้ามาในห้อง เขาค่อนข้างประหลาดใจเล็กน้อย ฝ่ายนั้นวิ่งเข้ามาเพื่อช่วยเขาแน่ ๆ เพียงแต่ไม่คิดว่าตัวเองจะจัดการทั้งหกคนเรียบร้อยแล้ว
“คุณรีบหนีไปเถอะ คุณฆ่าพวกเขา สมาคมจระเข้ต้องล้างแค้นคุณอย่างบ้าคลั่งแน่” สาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือพูดอย่างร้อนรน “อิทธิพลของสมาคมจระเข้ในพื้นที่นี่แข็งแกร่งเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้”
เจียงเฮ่าเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินไปเปิดหน้าต่าง แล้วโยนศพคนที่ตายบนพื้นลงไปที่ถนนด้านนอกเหมือนโยนกระสอบทราย
ในสถานที่อย่างปากงู มีคนตายบนถนนทุกวัน ซึ่งสำหรับคนทั่วไปก็ถือเป็นเรื่องปกติไม่ต้องตื่นตระหนก
พละกำลังแขนของเจียงเฮ่าทำให้สาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือตกตะลึงจริง ๆ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าพละกำลังแขนของคนเราจะทรงพลังได้ถึงเพียงนี้
หลังจากโยนศพทั้งหกออกไปหมดแล้ว เจียงเฮ่าเดินไปตรงหน้าสาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือ “ขอบคุณที่ตั้งใจมาช่วยข้า”
คำขอบคุณนี้ไม่แฝงความเท็จแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความจริงใจ
“คุณไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันไม่ได้ช่วยอะไรคุณเลย!” สาวชาวตะวันออกเฉียงเหนือยิ้มขมขื่น รู้สึกว่าคำเตือนก่อนหน้านี้และการมาถึงตอนนี้ดูเหมือนจะฟุ่มเฟือยอย่างยิ่ง เพราะฝีมือของเจียงเฮ่าจัดการสมาชิกสมาคมจระเข้ทั้งหกคนได้อย่างง่ายดาย