มองดูแขกส่วนใหญ่ทำสีหน้าเย้ยหยันจ้องมายังตนเอง รอให้ตนเองขายหน้า
เจียงเฮ่าพูดกับจู๋เซียนอู่ที่ยั่วยุอย่างเรียบเฉยว่า “ผมแนะนำให้คุณรีบถอนคำพูดเมื่อกี้เสีย ไม่อย่างนั้นจะต้องเสียใจภายหลัง”
จู๋เซียนอู่ชำเลืองมองเจียงเฮ่าอย่างเย็นชา เหยียดหยามว่า “แกนับว่าเป็นพวกหยิ่งผยองที่ข้าเคยพบน้อยนัก ถึงกับกล้าข่มขู่ข้า ข้าบอกแกไว้เลยว่า ตั้งแต่ข้าจู๋เซียนอู่อายุ 30 ก็ไม่เคยกลัวใครรุ่นเดียวกันเลย ไม่ต้องพูดถึงไอ้เด็กอายุน้อยกว่าข้าแบบแก”
จู๋ชิงซานลุกขึ้นยืนกะทันหัน มองเจียงเฮ่าอย่างเย็นชา กล่าวเสียงดังว่า “หากเจ้าบนเวทีทำร้ายลูกข้าจนบาดเจ็บหรือพิการ ก็ได้แต่โทษว่าฝีมือลูกข้าไม่เอาไหน ตระกูลจู๋จะไม่เรียกร้องความผิดใดๆ จากเจ้าแน่นอน”
เขาไม่มีทางเรียกร้องความผิดจากเจียงเฮ่าอยู่แล้ว
ในใจของจู๋ชิงซาน เขาไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าลูกชายตนจะพ่ายแพ้ มีแต่เจียงเฮ่าจะถูกลูกชายตนทำให้บาดเจ็บหรือพิการ
ลูกชายของตนคือบุตรแห่งสวรรค์อย่างแท้จริง เป็นผู้ถูกเลือกแห่งสวรรค์ที่ตระกูลจู๋พบเจอในรอบร้อยปี ไม่มีใครในรุ่นเดียวกันเทียบได้ ส่วนเจียงเฮ่าเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุไม่ถึงสามสิบ
คำพูดนี้ของจู๋ชิงซาน ทั้งพูดให้เจียงเฮ่าฟัง และพูดให้แขกทุกคนในงานฟัง รวมถึงซืออี๋หนานและฟางอวี้หยิงแห่งเขี้ยวมังกรด้วย
ความหมายอีกชั้นของคำพูดนี้คือ หากเจียงเฮ่าถูกลูกชายข้าทำร้ายจนบาดเจ็บหรือพิการ ตระกูลจู๋ก็จะไม่รับผิดชอบใดๆ เช่นกัน
“ชิงซาน การประลองยุทธ์ควรหยุดแค่พอเหมาะ อย่าให้ถึงขั้นบาดเจ็บ” โจวฉางเซิงจะไม่รู้ความหมายของคำพูดจู๋ชิงซานได้อย่างไร เขารีบลุกขึ้นเตือนห้าม
ยังไม่ทันที่จู๋ชิงซานจะตอบกลับ เจียงเฮ่ากลับชิงถามจู๋ชิงซานก่อนว่า “ที่ท่านพูดนับเป็นคำพูดไหม?”
“ย่อมนับเป็นคำพูด หากไม่เชื่อ เจ้าลงนามสัญญาชีวิตกับลูกข้าใต้เวทีได้เลย!” จู๋ชิงซานชี้ไปที่ซืออี๋หนานและฟางอวี้หยิง “พวกเขาเป็นฝ่ายบังคับใช้กฎหมาย จะทำหน้าที่เป็นคนกลางก็ได้”