เครื่องบินทะยานขึ้นแล้ว
ตลอดทางบนเครื่องบิน ทุกอย่างสงบลงชั่วคราว ตระกูลจินก็ไม่ได้หาเรื่องเจียงเฮ่าอีก
อาจเป็นเพราะถูกผู้เป็นปู่และพ่อห้ามปรามไว้ ตลอดทางจินหานเหยาจึงไม่ได้มาพูดคุยกับเจียงเฮ่า เพียงแต่ระหว่างทาง แอบฉวยตอนไปเข้าห้องน้ำ ยัดแอปเปิ้ลกับสตรอว์เบอร์รีให้เจียงเฮ่าอย่างลับ ๆ
ตอนออกเดินทางจากอู่หลิง จินหานเหยาเองก็ซื้อผลไม้กับขนมมาให้เจียงเฮ่าไม่น้อย เผื่อกินแก้เบื่อบนเครื่อง แต่ถูกเจียงเฮ่าปฏิเสธไป
ไม่ว่าเขาจะนั่งรถไฟความเร็วสูง หรือเครื่องบิน ก็ขอแค่เดินทางตัวเบา ๆ สบาย ๆ นอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุดกับของใช้ในห้องน้ำแล้ว ในเป้ของเขาไม่มีอะไรเลย
บนเครื่องบิน บนรถไฟก็ไม่ใช่ไม่มีของกิน จะต้องหิ้วกระเป๋าใหญ่กระเป๋าเล็กไปทำไม
…………
หลังจากบินมาเกือบสิบชั่วโมง ในที่สุดเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินนานาชาติของเมืองหลวงมานาในแอฟริกา
ลงจากเครื่องแล้ว ก็เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว
ท่ารถทางไกลของเมืองหลวงมานาเปิดให้บริการแค่ตอนกลางวันเท่านั้น กลางคืนหยุดวิ่ง
เหตุผลง่าย ๆ คือจากเมืองหลวงไปยังที่ตั้งเหมืองทองคำดีเอ้อ ระยะทางห่างกันกว่าร้อยกิโลเมตร
ถนนหนทางไม่ราบเรียบและกว้างขวางเหมือนที่หัวเซี่ย
ระหว่างทางยังต้องผ่านเส้นทางภูเขาที่อันตรายและหมู่บ้านที่ผู้คนนิสัยดุร้าย ดังนั้นคนขับจึงไม่วิ่งรถตอนกลางคืน
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากนั่งเครื่องบินหรือรถไฟความเร็วสูง แต่เพราะมานาล้าหลังเกินไป ดีเอ้อที่เป็นเมืองระดับรอง อย่าว่าแต่เครื่องบินกับรถไฟความเร็วสูงเลย แม้แต่รถไฟยังไม่มี
ดีเอ้อสามารถเป็นเมืองระดับรองของมานาได้ ส่วนใหญ่ก็พึ่งพาทรัพยากรแร่ธาตุที่อุดมสมบูรณ์ที่นั่น
โดยเฉพาะเหมืองทองคำอุดมสมบูรณ์ที่สุด เหมืองเพชรรองลงมา