“ไอ้หนู แกเป็นใคร!” หัวหน้ากลุ่มคนผิวดำที่กำลังจะเข้าห้องไปเสพสุขกับสาวงาม เมื่อเห็นว่ามีคนบุกเข้ามา ก็ตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว
“พี่เจียง!”
จินหานเหยาซึ่งกำลังสิ้นหวัง เมื่อเห็นเจียงเฮ่าปรากฏตัวตรงหน้ากะทันหัน ใบหน้าก็ปรากฏความดีใจราวกับรอดตายอย่างหวุดหวิด
นางรู้ดีว่า ด้วยกำลังฝีมือของเจียงเฮ่า การจะช่วยพวกเขานั้นง่ายดายนัก
คนตระกูลจินอีกหลายคนอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า
ในความคิดของพวกเขา ตอนนี้พวกคนผิวดำพวกนี้มีอาวุธปืนอยู่ในมือ การที่เจียงเฮ่ามาช่วย นอกจากจะยั่วโมโหคนพวกนี้ให้พวกเขาตายเร็วขึ้นแล้ว ก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
“ปล่อยพวกเขา!” เจียงเฮ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“ที่แท้พวกแกก็เป็นพวกเดียวกันนี่เอง” หัวหน้าคนผิวดำหัวเราะเย็น “คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเหยื่อส่งตัวเองมาถึงที่” พูดจบก็กวาดตามองลูกน้องสองคนที่อยู่ข้าง ๆ “พวกแก ไปจับไอ้หนูนี่มัดไว้ แล้วทุบเสียให้หนัก พรุ่งนี้ส่งไปเหมืองของพี่ฉันพร้อมกับสองคนนี่”
ลูกน้องสองคนที่ถือดาบยาวก้าวฉับ ๆ ตรงไปหาเจียงเฮ่า
มายืนตรงหน้าเจียงเฮ่า ลูกน้องคนหนึ่งยิ้มเหี้ยมเกรียมพลางเอาคมดาบยาวจ่อคอเจียงเฮ่า “แกอย่าขัดขืนหรือขยับตัวเชียวล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเฉาะหัวแกทิ้ง”
ลูกน้องอีกคนหยิบเชือกขึ้นมา เตรียมจะมัดเจียงเฮ่า
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะลงมือมัด เจียงเฮ่าก็ลงมือเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนสันดาบยาวตรงหน้า แรงมหาศาลทำให้ดาบยาวกลายเป็นลำแสงเย็นวาบ เฉียงไปทางซ้าย
พอดีกับที่ลูกน้องทางซ้ายคนนั้นกำลังหยิบเชือกเตรียมมัดเจียงเฮ่า ดาบนี้ก็ฟันลงบนคอของเขาอย่างไม่ขาดไม่เกิน
ฉึ!
พร้อมกับโลหิตที่พุ่งกระฉูด ศีรษะของชายผิวดำที่จะเอาเชือกมามัดเจียงเฮ่าก็ถูกดาบยาวเฉาะกระเด็นออกไป