เมื่อเห็นทหารผิวดำผู้โหดเหี้ยมถูกเจียงเฮ่าสังหารลงอย่างง่ายดาย เด็กสาวชาวหัวเซี่ยทั้งตกตะลึงและบนใบหน้าเผยรอยยินดีอย่างเปี่ยมล้น
นางเดินเข้ามาหาเจียงเฮ่าและจินหานเหยาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ ดวงตาคลอหน่วยด้วยน้ำตา “ขอบคุณพระคุณทั้งสองที่ช่วยชีวิตข้า หากไม่ใช่พวกท่าน ตอนนี้ข้าคง…” พูดถึงตรงนี้ เด็กสาวก็สะอื้นจนพูดต่อไม่ได้
จินหานเหยารีบเข้าไปประคองเด็กสาวให้ลุกขึ้นจากพื้น “น้องสาว เราเป็นชาวหัวเซี่ยเหมือนกัน เป็นพี่น้องร่วมชาติ จะรับของขวัญใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร รีบลุกขึ้นเถิด”
หลังจากจินหานเหยาพยุงเด็กสาวขึ้นจากพื้นแล้ว ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เจ้าชื่ออะไร อายุเท่าไร เหตุใดจึงมาที่นี่”
เด็กสาวใช้มือปาดน้ำตาแล้วตอบว่า “ข้าชื่อซุนซินเยว่ เป็นคนมณฑลฮั่นหนาน อายุยี่สิบเอ็ดปี ถูกบริษัทจัดหางานเถื่อนหลอกว่ามาทำงานหาเงิน แล้วพามาที่มานา”
จินหานเหยาได้ยินว่าเด็กสาวเป็นคนมณฑลฮั่นหนาน ใจก็อดไหววูบขึ้นมาไม่ได้ ถามออกไปด้วยสัญชาตญาณว่า “เจ้าเป็นคนส่วนไหนของมณฑลฮั่นหนานหรือ”
ซุนซินเยว่ตอบว่า “คนเมืองเจียงหลิง”
เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนเมืองอู่หลิง จินหานเหยาก็ผิดหวังเล็กน้อย จากนั้นถามว่า “เจ้าถูกหลอกมาที่มานานานแค่ไหนแล้ว”
“ถูกหลอกมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน นอกจากข้าแล้ว ยังมีคนที่ถูกหลอกมาด้วยกันอีกกว่ายี่สิบคน ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดถูกขังอยู่ในโกดังแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่นี่ ข้าถือโอกาสตอนที่ยามเผลอ หนีออกมาได้ ไม่คิดว่าเพิ่งหนีออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งวัน ก็ถูกทหารที่คุมขังพวกเราพบเข้า” ซุนซินเยว่พูดพลางมองสามีภรรยาที่เสียชีวิตอยู่บนพื้นด้วยความเศร้าโศก “สามีภรรยาผู้ใจดีคู่นี้เพื่อช่วยข้า ถูกทหารคนนี้สังหารเสียแล้ว”