ตอนนี้เจียงเฮ่าทำได้เพียงซื้อเสื้อผ้าหยาบ ๆ แบบนี้จากพวกพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยมาใส่
เขาลองเสื้อผ้าหลายชุด แต่จินหานเหยาก็ยังคงส่ายหน้า
จนใจ พวกเขาจึงได้แต่ลองกันต่อไป
จะโทษว่าจินหานเหยาช่างเลือกก็ไม่ได้ เพราะเสื้อผ้าพวกนี้ไม่เพียงเนื้อผ้าหยาบกระด้าง รูปแบบยังเชยและประหลาดสุด ๆ
ก็ไม่น่าแปลกใจ มานาเป็นประเทศยากจนล้าหลัง ด้านเครื่องแต่งกายย่อมไม่มีทางล้ำสมัยไปถึงไหน
ไม่มีทางเลือก เจียงเฮ่าจึงต้องเลือกเอาดีที่สุดเท่าที่มี โดยซื้อมาสองชุดที่ดูเชยน้อยลงมาหน่อย
เสื้อผ้าสองชุดรวมแล้วใช้เงินหัวเซี่ยไปไม่ถึงสองร้อยหยวน
ถูกจริง ๆ
ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินกลับ จู่ ๆ ก็เห็นเด็กสาวผิวเหลืองคนหนึ่ง สีหน้าหวาดกลัว วิ่งพรวดออกมาจากบ้านริมถนน มุ่งตรงมาทางเจียงเฮ่าและจินหานเหยา ปากก็ร้องขอความช่วยเหลือเป็นภาษาหัวเซี่ยไปตลอดทาง
ติด ๆ กันนั้น นายทหารผิวดำคนหนึ่งในชุดพราง มือถือปืนพก วิ่งไล่ตามออกมาจากบ้านหลังที่เด็กสาวเพิ่งออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
เด็กสาวอาจจะตื่นตระหนกเกินไป ก้าวเท้าสะดุดล้มลงตรงหน้าเจียงเฮ่าและจินหานเหยาพอดี
เมื่อเด็กสาวลุกขึ้นจากพื้นอย่างเจ็บปวด นายทหารคนนั้นก็มาถึงตัวเธอแล้ว เขากระชากคอเธออย่างป่าเถื่อน พลางตวาดอย่างอาจหาญว่า "หนีสิ หนีไปสิ จะบอกให้นะ โดนข้าจับได้แล้ว ยังคิดจะหนีรอดอีกหรือ"
เด็กสาวอ่อนแอบอบบาง จะมีแรงสู้ร่างกำยำของนายทหารได้อย่างไร เมื่อถูกบีบคอแบบนี้ ไม่ว่าดิ้นรนเท่าไรก็ไม่อาจหลุดพ้น