เมื่อเห็นเจียงเฮ่าสังหารลูกน้องของตนจนหมดสิ้นเพียงแค่ตวัดมือ อาลาเดก็ตกตะลึงจนถึงขีดสุด เขาคุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่ลังเล "ท่านพี่ ข้าตาบอด บังอาจล่วงเกินท่าน ขอท่านโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย หากท่านไว้ชีวิตข้า ข้ายินดีรับใช้ท่าน"
เจียงเฮ่ามองอาลาเดด้วยแววตาเย็นชา "รองหัวหน้าของพวกเจ้ามาที่เหมืองทองใช่หรือไม่"
อาลาเดชะงักเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงถามเช่นนั้น แต่พอคิดทบทวน ก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงหวาดกลัว
รองหัวหน้าขององค์กรซาตานเดินทางมาถึงดีเอ้อ หากอีกฝ่ายสังหารเขาซึ่งเป็นระดับกลางของซาตาน ก็เท่ากับตบหน้าซาตานอย่างจัง
เมื่อคิดได้ดังนั้น ความหวาดกลัวในใจของอาลาเดก็ลดลงทันที น้ำเสียงก็เข้มแข็งขึ้นเล็กน้อย "ใช่ รองหัวหน้าของเราเพิ่งมาถึงเหมืองทองวันนี้ ยังมาเข้าเยี่ยมข้าด้วยตนเอง และเอ่ยปากชมข้าด้วย"
ความจริงแล้ว ต่อให้อาลาเดเป็นระดับกลางของซาตาน ก็ได้ยินแต่ชื่อของรองหัวหน้าคาร์ล ไม่เคยเห็นหน้าเลย ที่เหมืองทองเขาพบกับฟานซี และผู้ที่ชมเขาก็คือฟานซี
"เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นรองหัวหน้าคาร์ลของพวกเจ้า"
เจียงเฮ่าย้ำถามซ้ำอีกครั้ง ก็เพราะกลัวว่ารองหัวหน้าของซาตานจะส่งตัวแทนมา
โฉมหน้าที่แท้จริงของรองหัวหน้าซาตานนั้น มีน้อยคนนักที่รู้ แม้แต่ยามปรากฏตัวต่อสาธารณะ อีกฝ่ายก็จะสวมผ้าดำและหมวกปิดบัง
"ข้าแน่ใจ!"
ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้อาลาเดไม่แน่ใจ ก็ต้องพยักหน้ารับ เพื่อเอาชีวิตรอดเป็นสำคัญ