หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ หมาป่าผู้นำเดี่ยวและพรรคพวกอีกสองคนก็เดินทางออกจากโรงแรม มุ่งหน้าไปยังเหมืองทอง
นอกจากสามคนนี้แล้ว ยังมีเศรษฐีอีกมากมายที่มุ่งหน้าไปยังเหมืองทองเช่นกัน เพื่อลงทะเบียนข้อมูลก่อนการประมูล
ขณะที่หมาป่าผู้นำเดี่ยวและพรรคพวกอีกสองคนกำลังจะขึ้นรถ เจียงเฮ่าก็เดินเร็วๆ เข้ามา "ผมก็จะไปลงทะเบียนข้อมูลที่เหมืองทองเหมือนกัน ให้ผมนั่งรถไปด้วยคนเถอะครับ จะได้ประหยัดค่ารถ"
"เพื่อนเอ๋ย คุณมาประมูลเหมืองทองหรือ?" หมาป่าสีดำมองเจียงเฮ่าอย่างกังขา
เจียงเฮ่าพยักหน้า "ใช่แล้ว!"
หมาป่าสีดำทำหน้าเหยียดหยัน "ถ้าคุณรวยขนาดนี้ ทำไมต้องมานั่งรถร่วมกับคนอื่นด้วย แค่ยกป้ายประมูลสักครั้งตอนประมูลเหมืองทอง คุณนั่งรถไปทั้งชีวิตก็ยังใช้เงินไม่หมด"
เจียงเฮ่ายิ้ม "นั่นมันไม่เหมือนกันนี่ครับ การประมูลเหมืองทองคือธุรกิจ เป็นการหาเงิน ส่วนการนั่งรถนี่คือการใช้เงิน จะประหยัดได้ก็ต้องประหยัดสิครับ"
"คุณนี่ขี้เหนียวจริงๆ!" หมาป่าสีดำมีแววตารังเกียจเต็มเปี่ยม
"นี่ผมเรียกว่ามัธยัสถ์ ไม่ใช่ขี้เหนียวนะ!" เจียงเฮ่าพูดพลางเบียดตัวเข้าไปในรถ นั่งลงข้างๆ หมาป่าม่วง
ร่างอรชรของหมาป่าม่วงขยับหลบไปทางประตูรถ เห็นได้ชัดว่ารังเกียจเจียงเฮ่า 'เจ้าเล่ห์ไร้ยางอาย'
หมาป่าผู้นำเดี่ยวที่นั่งเบาะหน้าถึงไม่ได้พูดอะไร แต่ก็หันมามองเจียงเฮ่าครั้งหนึ่ง ชัดเจนว่าไม่ชอบคนที่ชอบมาสะเออะใกล้พวกเขาบ่อยๆ นี้เช่นกัน
เมื่อหมาป่าสีดำขึ้นรถแล้ว คนขับก็ออกรถมุ่งหน้าไปเหมืองทอง เจียงเฮ่าแสร้งทำสีหน้าตกใจ "เมื่อเช้านี้ใกล้ๆ โรงแรมจินจ้วนมีคนพบศพหลายสิบศพ ตอนนั้นหลายคนมุงดูกันใหญ๋ พวกคุณไปดูกันมาบ้างหรือเปล่า?"