เมื่อการประมูลใกล้เข้ามาทุกที เหล่าผู้ประมูลจากต่างประเทศที่เดินทางมายังดีเอ้อก็มากขึ้นเรื่อยๆ
ตั้งแต่เช้าตรู่ กลุ่มตระกูลร่วมก็มาถึงโรงแรมจินจ้วนเช่นกัน
หลังจากจัดการเข้าพักและนำกระเป๋าไปเก็บที่ห้องพัก กลุ่มตระกูลร่วมก็มาที่ภัตตาคารของโรงแรมเพื่อรับประทานอาหาร
“พี่เจียง นั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง!”
จินหานเหยาเอ่ยทักขึ้น ก่อนจะมานั่งลงตรงข้ามกับเจียงเฮ่า
ก่อนหน้านี้ เธอได้โทรหาเจียงเฮ่ามาก่อนแล้ว
หลังจากที่เจียงเฮ่าเคยช่วยชีวิตพวกเขาในเมืองหลวงของมานา ท่านประธานจินและจินเจิ้งหงก็ไม่คัดค้านที่จินหานเหยาจะสนิทสนมใกล้ชิดกับเจียงเฮ่า
ส่วนจินเฟิง ต่อให้อยากคัดค้านก็ไร้ผล
“พี่เจียง คุณมาประมูลเหมืองทองแทนพี่จินหานเหยาจริงๆ หรือคะ?” จินหานเหยาเอ่ยถาม
“ไม่ใช่!” เจียงเฮ่ามองจินหานเหยาอย่างเรียบเฉย “พวกคุณไม่ควรมาที่มานา เหมืองทองที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณจะยื่นมือมาเกี่ยวได้ อย่าให้ถึงกับต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เลย”
ตอนนี้ เขาถือว่าจินหานเหยาเป็นเพื่อน ไม่อย่างนั้นคงไม่ตักเตือนอีกฝ่ายหลายครั้งหลายหน
เพียงแต่ว่าความสัมพันธ์ฉันเพื่อนนี้ เป็นแค่เพื่อนธรรมดาทั่วไป ไม่อาจเทียบกับความเป็นเพื่อนกับจินหานเหยาได้
จินหานเหยามีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “พี่เจียง ฉันรู้ว่าคุณหวังดีกับฉัน แต่ครอบครัวฉันหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่เปลี่ยนใจ ฉันคงห้ามไม่ได้แน่”
เจียงเฮ่าส่งเสียงเย็นชาในลำคอ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
จินหานเหยานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างอ้อนวอน “สมมติว่าครอบครัวฉันเจออันตรายจริงๆ หากพี่เจียงพอจะช่วยได้ตามกำลัง ก็ขอให้ยื่นมือช่วยสักนิดได้ไหมคะ?”