ภายในห้องพักของโรงแรม
สมาชิกหน่วยหมาป่าทั้งสามกำลังประชุมกลุ่มย่อย
หมาป่าดำที่เพิ่งกลับมาจากฐานทัพรัฐบาลกล่าวว่า "ฉันได้หารือกับนายพลคูตแล้ว พวกเขาบอกว่าตอนนี้กบฏมีจำนวนมาก อาวุธยุทโธปกรณ์ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าฝ่ายรัฐบาล ต่อให้เข้าโจมตี ก็ยากจะเอาชนะได้ในเวลาอันสั้น แถมยังจะสร้างความเสียหายที่ไม่อาจเยียวยาแก่ดีเอ้อ"
"ถ้าเราลอบสังหารผู้นำกบฏที่ประจำอยู่ในเมืองดีเอ้อ จะช่วยให้รัฐบาลกลับมาควบคุมดีเอ้อ และยึดเหมืองทองคืนมาให้เราได้ไหม" หมาป่าม่วงถาม
หมาป่าผู้นำเดี่ยวส่ายหน้า "การสังหารผู้นำไม่ใช่วิธีที่ดี ฆ่าไปหนึ่งคน ก็จะมีคนที่สองโผล่ขึ้นมา เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ"
"แปลกจริง ทำไมจู่ๆ มานาก็มีกบฏที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เหมือนโดนผีหลอก" หมาป่าดำสบถพลางว่า "กบฏนี่มันมาจากไหนกัน ถ้าเราเข้าไปเจรจาจะได้ผลไหม"
"ตอนนี้กบฏช่วยซาตานยึดเหมืองทองของเราไปแล้ว ก็คือร่วมหัวจมท้ายกับซาตาน หากเราบุกเข้าไปเจรจาตอนนี้ ไม่เท่ากับเดินเข้าหาข้าศึกหรือไง!" หมาป่าม่วงปฏิเสธข้อเสนอของหมาป่าดำ
"ฉันเห็นด้วยกับคำแนะนำของรองหัวหน้า การไปเจรจากับกบฏตอนนี้มีความไม่แน่นอนมากเกินไป" หมาป่าผู้นำเดี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แท้จริงแล้วความเรียบเฉยนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่น
"สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ คือการทำให้โลกมืดได้เห็นถึงท่าทีและความมุ่งมั่นของหมาป่า การสังหารบุคคลหมายเลขสองของซาตานย่อมเป็นหนทางที่เร็วที่สุด ขอเพียงสังหารบุคคลหมายเลขสองของซาตานนี้ แม้ภายหลังจะไปเจรจากับกบฏ เราก็จะยังคงกุมอำนาจการต่อรองไว้ได้ตลอด"
"แต่นี่ก็เป็นหนทางที่เสี่ยงที่สุดด้วย!" หมาป่าม่วงถอนหายใจ "แต่ ณ ตอนนี้ เราก็ไม่มีทางเลือกอื่น ถึงรู้ว่าในเขามีเสือ ก็ต้องมุ่งหน้าสู่เขาเสือ"
"ถ้าราชาหมาป่าคนก่อนไม่จากไปก็คงดี ใครจะกล้ารังแกหมาป่าของเรา!"
"เรื่องในอดีตก็อย่าเอ่ยถึงอีกเลย" หมาป่าผู้นำเดี่ยวส่ายหน้ากล่าว
หมาป่าม่วงพยักหน้าด้วยสีหน้าหม่นหมอง แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "จริงสิ ชายหนุ่มที่พักอยู่ตรงข้ามเรา พวกคุณรู้สึกคุ้นเคยในตัวเขาไหม เหมือนอดีตผู้นำของเราเลย"