หลังจากเฟิงวั่นหมิงจากไป โจวฉางเซิงก็รีบตามออกมาเช่นกัน
ข้างหลังเขายังมีศิษย์อย่างหานเฟิงเดินตามมาติด ๆ
ตอนนี้หานเฟิงไม่มีท่าทีหยิ่งผยองและวางมาดเหนือกว่าเหมือนตอนเผชิญหน้ากับเจียงเฮ่าครั้งก่อนอีกแล้ว เขาห่อไหล่คอตก สีหน้าดูไม่ได้อย่างยิ่ง
เจียงเฮ่ามองอาจารย์กับศิษย์ทั้งสอง พลางเอ่ยอย่างงุนงงว่า "มีธุระอะไรหรือ?"
โจวฉางเซิงเอ่ยด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ "การเชื้อเชิญเจ้ามาร่วมงานเลี้ยงครอบครัวคราวนี้ ทำให้เจ้าต้องพบเจอเรื่องไม่เป็นสุขมากมาย ผู้เฒ่าขออภัยเป็นอย่างยิ่ง"
"ข้าไม่ได้ใส่ใจ ท่านก็ไม่ต้องรู้สึกผิด" เจียงเฮ่าตอบ
"เจียงเฮ่า ข้าขอโทษเจ้าที่ก่อนหน้านี้ล่วงเกิน"
หานเฟิงที่อยู่ข้างหลังโจวฉางเซิงก็เอ่ยขอโทษเช่นกัน
เจียงเฮ่าไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ไม่ตอบรับอย่างชัดเจน
เขารู้ดีว่าอาจารย์ศิษย์คู่นี้ขอโทษตน ก็เพราะความแข็งแกร่งของตัวเองล้วน ๆ หากครู่นี้เขาถูกจู๋เซียนอู่ซ้อมจนบาดเจ็บสาหัส ก็คงไม่มีคำขอโทษนี้แล้ว
ท่าทีของเจียงเฮ่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนหานเฟิงคงเดือดดาลปะทุขึ้นทันที แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกโกรธแม้แต่น้อย
พูดกันตามตรงก็คือ พลังและพรสวรรค์ของเขาทำให้อีกฝ่ายยำเกรง
หากไม่มีพลังและพรสวรรค์ที่คู่ควร การล่วงเกินเจียงเฮ่าย่อมเป็นเรื่องโง่เขลา
……………………………………
จวนตระกูลโจวตั้งอยู่ชานเมืองห่างไกล อยากไปป้ายรถเมล์ที่ใกล้ที่สุด ต้องเดินเท้าเกือบหนึ่งกิโลเมตร
เจียงเฮ่าเดินมาได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็มีรถแลนด์โรเวอร์คันหนึ่งแล่นมาจากด้านหลัง จอดเทียบอยู่ข้างตัวเขา
กระจกรถเลื่อนลง เจียงเฮ่าเห็นคนขับคือซืออี๋หนาน
"หัวหน้าทีมเจียง ให้ข้าไปส่งไหม?" ซืออี๋หนานถามพลางยิ้ม
เจียงเฮ่าไม่เกรงใจ เดินไปนั่งที่เบาะข้างคนขับทันที
"กลับตระกูลเฟิงหรือเปล่า?" ซืออี๋หนานถาม
เจียงเฮ่าส่ายศีรษะ "ตอนนี้ข้าไม่อยู่บ้านตระกูลเฟิงแล้ว"
ซืออี๋หนานแอบประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักเหตุผล เปลี่ยนเป็นถามว่า "เช่นนั้นเจ้าจะไปที่ไหนตอนนี้?"