รถไฟความเร็วสูงออกจากสถานีเจิ้งโจวตะวันออก ใช้เวลาสี่ชั่วโมงครึ่งก็มาถึงสถานีหางโจวตะวันออก
เมิ่งเสวี่ยจวินตลอดทางเอาแต่พลิกดูแบบแปลนของรถรุ่นอู๋เจี๋ย มินิ พร้อมกับใช้ดินสอขีดเขียนกำกับไปเรื่อยๆ
ส่วนสวีเฉินนั่งพิงพนักพิงหลังหลับตาพักผ่อน แต่สมองกลับหมุนไปอย่างรวดเร็ว——การพบหยางเจิ้นปังครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องความร่วมมือด้านแชสซีเท่านั้น หากแต่ยังต้องการอาศัยบารมีของ"ปรมาจารย์ใหญ่แห่งสำนัก"ท่านนี้ เพื่อปูรากฐานของเทียนหยูในแวดวงวิศวกรรมยานยนต์ให้แน่นหนา
"คุณสวี ศาสตราจารย์หยางที่เราจะไปพบในครั้งนี้ คือคนนั้นของมหาวิทยาลัยเจ้อเจียงจริงๆ หรือครับ?" เมิ่งเสวี่ยจวินทนไม่ไหวจึงถามขึ้นในที่สุด
เขารู้เพียงว่าสวีเฉินจะพาเขามาหางโจวเพื่อพบผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมเครื่องกลคนหนึ่ง แต่กว่าจะรู้ชื่อก็ตอนขึ้นรถ
"อื้ม" สวีเฉินลืมตาขึ้น "เป็นไง เคยได้ยินชื่อเขามาเหรอ?"
"แค่เคยได้ยินหรือครับ!" น้ำเสียงของเมิ่งเสวี่ยจวินแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด "ศาสตราจารย์หยางเจิ้นปัง บุคคลระดับตำนานในวงการวิศวกรรมเครื่องกลของจีน ศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ประจำคณะวิศวกรรมเครื่องกลมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง หัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของโครงการพิเศษการผลิตขั้นสูงในแผน 863 แห่งชาติ...ลูกศิษย์ที่ท่านสอน ปัจจุบันกระจายอยู่ทั่วศูนย์วิจัยของค่ายรถยักษ์ใหญ่อย่างอี้ฉี ซ่างฉี จี๋ลี่ คุณสวี คุณรู้จักกับยอดคนระดับนี้ได้ยังไงกันครับ?"
สวีเฉินยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบตรงๆ: "เดี๋ยวพบหน้าแล้ว นายพูดน้อยๆ ฟังไว้ให้มาก อาจารย์หยางนิสัยแปลกๆ หน่อย แต่เป็นคนดี"
เมิ่งเสวี่ยจวินพยักหน้า แต่ในใจกลับยิ่งอยากรู้มากขึ้น สวีเฉินอายุแค่ยี่สิบเจ็ด แต่ไปสนิทกับนักวิชาการระดับนี้ได้ยังไง? แถมดูจากน้ำเสียงของสวีเฉินแล้ว ทั้งคู่ดูจะสนิทสนมกันมากทีเดียว