สวีเฉินรีบเช็ดหน้า หยิบเสื้อคลุมสวมแล้วเดินออกไป พลางครุ่นคิดว่าครั้งนี้ศาสตราจารย์หยางจะพาเขาไปพบใคร
ผลักประตูห้องทำงานเข้ามา หยางเจิ้นปังกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มือถือเอกสารกำลังอ่านอยู่
พอเห็นสวีเฉินเดินเข้ามา เขาก็วางเอกสารลงบนโต๊ะ
“เสี่ยวสวีมาแล้วเหรอ? ไป เดี๋ยวพาไปรู้จักคนหน่อย” หยางเจิ้นปังลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อคลุมจากไม้แขวน “ศิษย์เก่าฉันคนหนึ่ง ชื่อจ้าวจื้อกาง ทำงานที่เจียงหวยด้านแชสซีมาหกปี ปีที่แล้วพาทีมออกมาทำเอง เปิดบริษัทออกแบบเล็กๆ”
ดวงตาสวีเฉินเป็นประกาย มีประสบการณ์จริงจากค่ายรถ และมีทีมเป็นของตัวเองด้วยแบบนี้ สำหรับอู๋เจี๋ยออโต้แล้วถือว่าลงตัวพอดีจริงๆ
สองคนลงบันได ครั้งนี้ไม่ได้ไปห้องแล็บ แต่เดินออกจากประตูมหาวิทยาลัย ไปอีกไม่กี่ร้อยเมตรก็เลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ
สุดซอยมีตึกสามชั้น หน้าประตูติดป้าย “สตูดิโอออกแบบรถยนต์จื้อกาง”
ผลักประตูเข้าไป ชั้นล่างเป็นห้องโล่งกว้าง มีโต๊ะทำงานเจ็ดแปดตัว แต่ละโต๊ะเต็มไปด้วยแบบวาดและโมเดล
หนุ่มๆ สองสามคนกำลังล้อมคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งคุยกันเรื่องอะไรบางอย่าง พอเห็นคนเดินเข้ามาก็เงยหน้าขึ้นมอง
“อาจารย์หยาง!” ชายวัยสามสิบต้นๆ คนหนึ่งเดินเร็วจึงออกมาจากห้องด้านใน
เขารูปร่างไม่สูง ใส่แว่นกรอบดำ ผมยุ่งเล็กน้อย สวมเสื้อโปโลสีเทา พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นแขนที่แข็งแรง
“จื้อกาง มา ฉันจะแนะนำให้รู้จัก” หยางเจิ้นปังชี้ไปที่สวีเฉิน “สวีเฉิน ตอนนี้กำลังทำรถยนต์พลังงานใหม่อยู่”