ฟางซินชะงักเล็กน้อย
ค่อย ๆ หันกลับไปมองยายแก่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเตี้ย
ดวงตาสีน้ำของยายยังคงสงบนิ่งมองมาทางฟางซิน
หากเป็นคนอื่นได้ยินอาจไม่มีปฏิกิริยาอะไร
อย่างมากก็คิดว่ายายแก่แค่แกล้งพูดจาหลอกลวง
แต่ประโยคนี้กลับทำให้ฟางซินต้องหยุดเดิน
พรสวรรค์สังหารของฟางซิน มีเพียงเขาและปู่เท่านั้นที่รู้
คนอื่นที่รู้ความลับนี้ ล้วนถูกฟางซินสังหารไปหมดแล้ว
ฟางซินในกระจกก็เคยแนะนำตัวเองว่าเป็นราชาแห่งการเข่นฆ่า
คำพูดของยายเมื่อครู่ แทบจะครอบคลุมตัวตนและความลับของฟางซินทั้งหมด
ฉู่ซินเหยาไม่เข้าใจว่าทำไมฟางซินถึงกลับมานั่งลงอีกครั้ง
แต่ก็ยังนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย
"เด็กน้อย อยากถามอะไร?" ยายแก่จ้องฟางซินด้วยดวงตาสีน้ำ
ฟางซินจ้องยายแก่ สบตากัน
"ถามหน่อยเถิด คำพูดเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร?"
ยายแก่หัวเราะเบา "ไม่ได้หมายความอะไร ยายเป็นคนตาบอด ตาบอดก็ชอบพูดจาเลื่อนลอย"
หยุดไปครู่หนึ่ง ยายแก่หันไปทางฟางซินพูดต่อ "เด็กน้อย ยื่นมือมาให้ยาย!"
ฟางซินครุ่นคิดสักพัก ก็ยื่นมือออกไป
ยายแก่จับมือฟางซิน ดวงตาสีน้ำจ้องมองความว่างเปล่า
ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของยายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นจ้องมองฟางซิน
"เกิดอะไรขึ้น?" ฉู่ซินเหยาเอ่ยถามเมื่อเห็นเช่นนั้น
ยายแก่หันหน้าไปทางฉู่ซินเหยา "แม่นาง เจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับเขา!"
ฉู่ซินเหยางุนงง แต่สุดท้ายก็เดินไปที่ประตู
ยายแก่เงี่ยหูฟังจนแน่ใจว่าฉู่ซินเหยาเดินไปไกลแล้ว