“เสี่ยวซิน ตอนสอบกลางภาคที่ค่ายฝึกพิเศษ
เจ้าต้องไปโบราณสถานเทพอสูรหมายเลขเก้าให้ได้! จำไว้ จำไว้ให้ดี!
อ่านแล้วลบทิ้ง อย่าติดต่อปู่เอง รอข่าวจากปู่!”
ฟางซินมองข้อความนี้
เหตุใดปู่จึงกำชับให้เขาไปโบราณสถานเทพอสูรหมายเลขเก้าโดยเฉพาะ?
เอ่ยถึงโบราณสถานเทพอสูร
ฟางซินก็นึกถึงฉีหลินตัวนั้นขึ้นมาทันที!
ก่อนหน้านี้ตอนพลิกดูสมุดบันทึกที่อยู่ในไดอารี่
ลูกศิษย์ของศาสตราจารย์ผู้นั้นได้บันทึกไว้ชัดเจนว่าปู่ของฟางซินเคยช่วยพวกเขา
ฟางซินครุ่นคิดวนไปวนมา
ลองเช็กที่อยู่ของหมายเลขโทรศัพท์ที่ปู่ใช้ส่งข้อความ กลับพบว่าผู้ส่งมาจากพื้นที่ไม่ปรากฏที่ตั้ง
นอนอยู่บนเตียงเต็มไปด้วยคำถามในหัว
ถอนหายใจยาว
พักเรื่องเหล่านี้ไว้ก่อน รายละเอียดเป็นอย่างไรถึงเวลาไปก็รู้เอง
ตอนนี้มาส่องกระจกดูราชาแห่งการเข่นฆ่าอีกครั้งดีกว่า
ก่อนหน้านี้ราชาแห่งการเข่นฆ่าพูดไว้ครึ่งเดียว วันนี้ยายแก่คนนั้นก็พูดเหมือนกันอีก ให้ฟางซินระวังใครบางคน
นึกย้อนกลับไปถึงคนที่แทงเขาดาบนั้น ต้องรีบหาตัวคนผู้นั้นให้พบก่อน
ดูคลิปวิดีโอซ้ำอีกรอบ
ฟางซินไปที่ห้องน้ำ ยืนตรงหน้ากระจก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ก็ยังเหมือนกับคราวก่อน ไม่ปรากฏตัว
ฟางซินกลับมานอนบนเตียงอีกครั้ง
นึกย้อนถึงเงื่อนไขที่กระตุ้นให้เกิดในวันนั้น
แต่คิดจนหัวแทบระเบิดก็นึกไม่ออกว่าขาดขั้นตอนไหนไป
เหลือบดูเวลา
ตีหนึ่งกว่าแล้ว
จูเก๋อเหิงบอกว่าจะเริ่มเคลื่อนไหวตอนตีหนึ่ง
ฟางซินแต่งตัวเรียบร้อย สวมหน้ากากอนามัย นั่งอยู่บนเตียง รอคอยการเรียกตัวของจูเก๋อเหิงอย่างเงียบ ๆ
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
ฟางซินสัมผัสได้ตามสบายว่าเป็นน้าสาวไปเข้าห้องน้ำ