"ตูม!"
หลี่เสวียนชางมีลมปราณโหมกระหน่ำรอบกาย ผิวเนื้อทั่วร่างตึงแน่น พลังทั้งหมดระเบิดออกมาโดยไม่สงวนไว้แม้แต่น้อย
ทหารปีศาจขนสีเทาตัวนั้นสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนเข้ามาขวาง จึงหันขวับอย่างฉับไว
ดวงตาสีแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่หลี่เสวียนชาง เต็มไปด้วยความดุร้ายกระหายเลือด กงเล็บพิษฟาดฟันลงมาอย่างน่ากลัว
ลมกรงเล็บเย็นเฉียบ ห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายปีศาจจาง ๆ หากถูกข่วนแม้เพียงนิด พิษจะเข้าสู่ร่าง ทำให้พลังการต่อสู้ลดลงอย่างมากเป็นแน่
หลี่เสวียนชางนิ่งสงบยิ่งนัก มิได้หลบมิได้เลี่ยง กลับยกทวนยาวขึ้นขวางรับ
"เคร้ง!"
กงเล็บแหลมคมปะทะกับทวนยาว เกิดเสียงกังวานดังก้อง สะเทือนไปทั่วทุกทิศ
ทหารปีศาจรู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่สะท้อนกลับมา แขนชา ร่างกายถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
มันมิคิดไม่ถึงเลยว่ามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าจะมีพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
หลี่เสวียนชางเองก็สัมผัสได้ถึงแรงมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา ฝ่ามือชา ไส้ในสั่นไหวเล็กน้อย
"จงตาย!"
หลี่เสวียนชางสายตาอาฆาต ลงมือก่อน
เขากับทหารปีศาจยังมีช่องว่าง จึงต้องลงมือก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบ
ถือทวนพุ่งเข้าใส่ ท่วงท่าทวนดุดันหยาบกร้าน ทวนเดียวแทงทะยาน ฉีกอากาศผ่าลม ตรงไปยังหัวใจอันเป็นจุดสำคัญของทหารปีศาจ
ทหารปีศาจรีบตั้งรับอย่างอลหม่าน ตะเกียกตะกายป้องกันตัว ดูคล้ายจะเสียทีอยู่ไม่น้อย
มนุษย์หนึ่งปีศาจหนึ่งเปิดศึกดุเดือด สถานการณ์การต่อสู้กลับตึงเครียดไม่แพ้กัน
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี ดีมาก!"
เห็นดังนั้น จ้าวฉางหลินก็หัวเราะลั่น ความกังวลในใจพลันสลาย
หลี่เสวียนชางสามารถต้านทานทหารปีศาจขั้นหลอมกายระยะกลางได้ นับเป็นความประหลาดใจครั้งยิ่งใหญ่ที่เขามอบให้