ศึกที่สนามฝึก ชื่อเสียงของหลี่เสวียนชางสั่นสะเทือนไปทั่วค่าย เมื่อเขาสามารถโค่นจิวหมั่ง นายหมู่ผู้มากประสบการณ์ได้อย่างราบคาบ
ตั้งแต่นั้นมา แม้แต่คนในสถานีพักริมทะเลสาบก็ไม่มีใครกล้าดูถูกนายหมู่หน้าใหม่ผู้นี้อีกต่อไป
ชีวิตสงบสุขเพียงแค่ครึ่งเดือน ชายแดนกลับยังคงตึงเครียดราวกับสายธนูที่ยิงเต็มแรง
เหล่าทหารสอดแนมส่งข่าวกลับมาอย่างต่อเนื่องว่า อนารยชนแต่ละเผ่ากำลังรวบรวมพลที่เหลืออยู่อย่างลับ ๆ และลอบสมคบคิดกับปีศาจสัตว์บริเวณชายแดน ต่างจับตามองดูทีท่าเหมือนจะบุกโจมตีครั้งใหญ่ในไม่ช้า
หลี่เสวียนชางสิ้นสุดภารกิจลาดตระเวนของวันหนึ่ง กำลังพาจิวซิงและคนอื่น ๆ กลับไปยังค่ายทหาร ก็เห็นกองทัพคนหลายร้อยกำลังมุ่งหน้าเข้ามาในค่าย
ในกลุ่มคนเหล่านั้น ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านธรรมดา ใบหน้าซีดเหลือง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
"รีบ ๆ เข้าไปหน่อย"
ทหารรบหลายนายตะโกนเร่งเร้า พาพวกเขาเข้าไปในค่ายทหาร
"คนเหล่านี้คือชาวบ้านที่มาสมัครเป็นทหาร"
เมื่อเห็นชาวบ้านเหล่านี้ หลี่เสวียนชางก็รู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างยิ่ง
สองปีก่อน เขาก็เหมือนชาวบ้านเหล่านี้ ที่ถูกเกณฑ์ไปอย่างไม่เต็มใจ เพราะจ่ายภาษีไม่ไหว จึงถูกบังคับพามาที่สถานีพักริมทะเลสาบแห่งนี้
"บิดามารดา พี่สาวและน้องสาว ปีนี้คงจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นบ้างแล้วกระมัง"
หลี่เสวียนชางนึกถึงครอบครัวโดยไม่รู้ตัว อยู่บ้านมาสองปีกว่าแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้กลับบ้านเสียที
ตอนนี้เขาเป็นทหารรบแล้ว และยังส่งเงินสิบตำลึงที่ได้มาให้ครอบครัวไปเมื่อคราวก่อน ทำให้ครอบครัวของเขามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น