"ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าขายข้าเลย ข้าทำอะไรได้หลายอย่าง สองวันกินข้าวแค่มื้อเดียว"
ท่ามกลางฝูงชน เสียงร้องไห้ปวดร้าวราวกับจะขาดใจ ฟังแล้วคนฟังแทบขาดใจตายตาม
จางชุยเอ๋อร์ วัยสิบสองสิบสาม ใบหน้าซีดเหลือง ผมแห้งกรอบ กำลังมองบิดามารดา น้ำตานองหน้าเอ่ยอ้อนวอนอย่างสุดชีวิต
แต่เมื่อจางเอ้อโก่วและภรรยาเห็นภาพนี้ กลับไม่มีความอาลัยแม้แต่น้อย ในดวงตามีเพียงเงินของเศรษฐีเฉียน
"มีเงินเหล่านี้ ก็จ่ายภาษีได้ แล้วยังเหลือพอซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ต้าจ้วงอีกชุด"
พวกเขาไม่แยแสจางชุยเอ๋อร์แม้แต่น้อย ราวกับสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง
"ฮ่าฮ่าฮ่า รับเงินของข้าไปแล้ว ก็เป็นคนของข้าแล้ว พาตัวไป"
เศรษฐีเฉียนหัวเราะลามก ท้องพลุ้ย ใบหน้าเผยความใคร่ชั่วร้าย
จางชุยเอ๋อร์อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่หลิงเอ๋อร์ แม้ขาดสารอาหาร ซูบผอมเหมือนไม้แห้ง แต่กลับงดงามอ่อนหวาน น่ามองไม่น้อย
เศรษฐีเฉียนหมายตาเธอมานานแล้ว ในที่สุดก็สมปรารถนา
"เฮ้อ! ลูกสาวบ้านจางตกไปอยู่ในมือเศรษฐีเฉียน ช่างมีชีวิตที่ทรมานยิ่งกว่าตาย!"
"เศรษฐีเฉียนโหดร้าย หลายคนที่ถูกเขาซื้อไป อยู่ได้ไม่ถึงสองสามเดือนก็ตาย"
"ฟ้าดินเอ๋ย! เจ้าจะให้พวกข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน?"
"..."
เศรษฐีเฉียนชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วสารทิศ ใครๆ ก็รู้ถึงความโหดเหี้ยมของเขา
จางชุยเอ๋อร์ตกอยู่ในมือเขา ไม่ถึงสามเดือนก็คงถูกฆ่าอย่างทารุณ
จางชุยเอ๋อร์รู้ชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง แต่บิดามารดากลับไม่แยแสความเป็นความตายของนาง เด็กสาวคนหนึ่ง จะมีทางขัดขืนได้อย่างไร?