หลังจากได้เป็นนายร้อย ฐานะของหลี่เสวียนชางก็ต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน
ไม่เพียงแต่จะปกครองคนเป็นร้อย แต่สวัสดิการต่าง ๆ ก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว ยังมีทหารรับใช้คอยปรนนิบัติอยู่ตลอดเวลา
“นางกงจ้าน คารวะท่านผู้นำ”
นางกงจ้านคำนับหลี่เสวียนชางอย่างเคารพ แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
“ไม่ต้องมากพิธี เจ้าก็จงติดตามข้าไปข้างกายตั้งแต่วันนี้”
นางกงจ้านคือทหารรับใช้ที่หลี่เสวียนชางเลือกสรร เดิมทีเขาอยากให้หวังเสี่ยวหนิวมาเป็นทหารรับใช้ของตน แต่หวังเสี่ยวหนิวมีพลังอ่อนเกินไป ไม่สามารถครองตำแหน่งทหารรับใช้ได้
“รับคำสั่ง”
การได้เป็นทหารรับใช้ของหลี่เสวียนชาง ทำให้นางกงจ้านตื่นเต้นยิ่งนัก
หลังจากได้เป็นนายร้อย สวัสดิการดีขึ้นมากมาย แต่งานกลับน้อยลงไม่น้อย
ทุกวัน หากมีธุระอะไร เพียงเอ่ยปากสั่ง นางกงจ้านก็จะไปแจ้งแทน
บางครั้งถูกจิวหยงเรียกไป มอบหมายภารกิจบางอย่าง
ครึ่งเดือนผ่านไป หลี่เสวียนชางเริ่มคุ้นเคยกับชีวิตในตอนนี้ พลังก็เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง
“เหตุใดอนารยชนยังไม่บุกโจมตี?”
กองทัพถอยมาถึงเมืองอวี้หยางเกินหนึ่งเดือนแล้ว แต่อนารยชนกลับยังไม่บุกโจมตี ทำให้หลี่เสวียนชางฉงนใจไม่น้อย
ตามเหตุผลแล้ว อนารยชนควรจะไล่ตีซ้ำเพื่อชัยชนะ กำจัดเศษซากทหารมนุษย์ให้สิ้นซาก แต่พวกเขากลับไม่บุกโจมตีเสียที ให้มนุษย์ได้มีโอกาสหายใจ
แม้จะสงสัย แต่สถานการณ์ในตอนนี้กลับเป็นผลดีต่อหลี่เสวียนชาง ขอเพียงให้เวลาเขา เขาก็จะเปลี่ยนสภาพเป็นคนใหม่ได้