เสียงสังหารอันกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งเทือกเขา เหล่าโจรภูเขาตกใจจนตั้งตัวไม่ติด ทหารรบไล่ต้อนไม่ลดละ หมายจะฆ่าให้สิ้นซาก
รบราฆ่าฟันกันอยู่หลายชั่วยาม การศึกจึงค่อย ๆ สงบลง
โจรภูเขากว่าพันคน มีเพียงสองร้อยกว่าคนที่หนีรอดเข้าป่าลึกไปได้ ทหารรบบางส่วนยังคิดจะไล่ตีแตก แต่จิวหยงกลับห้ามไว้
"ข้าศึกจนมุมอย่าไล่ตี รีบขนเสบียงกลับไปดีกว่า"
โจรหนีเข้าป่าเขา ทหารรบไม่ชำนาญภูมิประเทศ หากไล่ตามไปกลับอาจสูญเสียกำลังคน
สิ่งเร่งด่วนที่สุดคือรีบขนย้ายเสบียงกลับเมืองอวี้หยาง แล้วรายงานสถานการณ์ที่นี่ให้จิวซิงจั้นทราบ
ทุกคนบุกเข้าไปในฐานที่มั่นของโจรเขาหวงเฟิง และพบเสบียงที่ถูกแย่งชิงไปได้ในไม่ช้า
"ท่านจิว พวกโจรกวาดต้อนหญิงสาวมาเป็นร้อยคน จะจัดการอย่างไรดี?"
ทุกคนควานหาจนทั่วถ้ำโจร ไม่เพียงพบเสบียงที่ถูกแย่งชิงไป ยังช่วยเหลือหญิงสาวกว่าหนึ่งร้อยคนที่โจรกวาดต้อนมาได้อีกด้วย
หญิงเหล่านี้ถูกต้อนมารวมกัน ส่วนใหญ่มีสีหน้าเลื่อนลอย สายตาไร้แวว ราวกับศพที่ยังเดินได้
เมื่อเผชิญหน้าทหารชายแดน พวกนางไม่ได้รู้สึกปลอดภัยแม้แต่น้อย กลับยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก
ในสายตาชาวบ้าน ทหารเลวกับโจรก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไรนัก
ทหารฆ่าคนดีเพื่ออวดผลงานเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ความกลัวทหารของชาวบ้านฝังลึกถึงกระดูก
จิวหยงมองดูกลุ่มหญิงสาวที่สั่นเทิ้มน่าสงสาร ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก็มีคำตัดสิน
"พานางทั้งหมดกลับเมืองอวี้หยาง"
หญิงเหล่านี้ล้วนเป็นคนจากหมู่บ้านใกล้เคียง หมู่บ้านของนางถูกโจรเขาหวงเฟิงทำลายจนสิ้น ไม่มีที่ไป กลับเมืองอวี้หยางแล้วยังให้ขุนนางท้องถิ่นจัดหาที่อยู่ให้ได้ตามสมควร
หลี่เสวียนชางมองหญิงสาวกว่าร้อยคนเบื้องหน้า แม้สีหน้าจะนิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่ในใจกลับไม่อาจสงบลงได้