ทั่วทั้งสนามเงียบกริบ สงบนิ่ง บรรดาทหารที่มุงดูต่างตะลึงงัน อ้าปากค้างด้วยความตกใจ จนพูดไม่ออก
พวกเขามองไปที่หลี่เสวียนชาง ไม่กล้าถือว่าเขาเป็นมือใหม่อีกต่อไป
จิวซิงและคนอื่นๆ ต่างเชิดหน้าอกผายไหล่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับได้รับเกียรติไปด้วย
"อ๊า!"
จิวหมั่งที่ล้มลงทั้งโกรธทั้งอายจนโกรธจัด ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
สายตาเยาะเย้ยและตกตะลึงรอบด้านต่างทอดมาที่เขา รู้สึกเหมือนถูกเข็มนับหมื่นทิ่มแทง
เขาประจำชายแดนมาห้าปี ในหมู่เหล่าหมู่เหล่า ต่างรู้ดีว่าเขาเป็นคนดุดันโอหัง ไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน
วันนี้ถูกเด็กหนุ่มที่เพิ่งไต่เต้าจากพลเกณฑ์ขึ้นมาเพียงไม่กี่วัน ใช้ฝ่ามือเดียวตบลงไปกองกับพื้น หมดศักดิ์ศรี ต่อไปในค่ายทหารสถานีพักริมทะเลสาบนี้ คงเสียหน้ายกใหญ่ ไม่มีหน้าเงยหน้าขึ้นมาอีก
ไฟโกรธและความอัปยศอดสูมหาศาล พัดพังสติปัญญาของเขาทันที
"อ๊า——ข้าจะฆ่าเจ้า!"
จิวหมั่งเหมือนคนเสียสติ ลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาแดงก่ำ
"ดังปัง!" เสียงดังลั่น เขาชักมีดประจำกายออกมา แสงวาบเย็นเฉียบ พุ่งเข้าใส่หลี่เสวียนชางอย่างบ้าคลั่งไม่คิดชีวิต
วงดาบรุนแรงป่าเถื่อน เต็มไปด้วยอำมหิต ตรงเป้าไปที่หัวใจของหลี่เสวียนชาง ตั้งใจจะเอาชีวิต
เขาสติแตกแล้ว คิดเพียงอยากจะสังหารเด็กหนุ่มที่ทำให้เขาหมดศักดิ์ศรีต่อหน้าต่อตา ให้หายแค้น
"ระวัง!"
เหล่าทหารที่มุงดูต่างตกใจกับการโต้กลับกะทันหันนี้ ใครจะคิดว่าจิวหมั่งกล้าฝ่าฝืนวินัยทหาร กล้าชักมีดอาละวาดต่อหน้าธารกำนัล