เพียงครึ่งเดือน ข่าวการพ่ายแพ้ยับเยินที่เขาเฉิงหยุน การแตกพ่ายถอยหนีของทหารรักษาชายแดน ก็แพร่สะพัดไปทั่วดินแดนเบื้องหลังอย่างรวดเร็ว
"กองทัพอนารยชนกำลังจะบุกมาแล้ว ทหารรักษาการณ์สามพันนายที่เขาเฉิงหยุนถูกฆ่าล้างบาง"
"ชายแดนจบสิ้นแล้ว อนารยชนเผาบ้านเมือง ฆ่าชิงทุกสิ่ง เหลือร้ายที่สุด พวกเราจะเป็นชาติล่มสลายแล้ว!"
"ทุกคนรีบหนีเอาชีวิตรอดเถอะ ช้าไปไม่ทันการ!"
"..."
ความตื่นตระหนกดั่งโรคระบาดแพร่กระจายไปทั่วเมืองอวี้หยาง
ตรอกซอกซอย หมู่บ้าน ตำบล ราษฎรพากันมุงหน้าซีดเซียว เสียงพูดคุยเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและสิ้นหวัง
ร้านข้าว ร้านผ้าถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง
พ่อค้าคนชั่วฉวยโอกาสขึ้นราคา ข้าวสิบอีแปะขึ้นเป็นร้อย เป็นพัน อีแปะ ต่อให้เช่นนั้นก็ยังไม่มีของให้ซื้อ
ราษฎรบ้าคลั่งกักตุนอาหาร ทุกครัวเรือนปิดประตูหน้าต่างมิดชิด ถนนหนทางที่เคยครึกครื้นไร้ซึ่งกลิ่นอายของผู้คน
เหลือเพียงความเงียบงันอึดอัด และเสียงถอนหายใจระงม ผู้คนต่างหวาดกลัวว่าภัยจะมาถึงตัว ไม่รู้ว่าวันรุ่งขึ้นจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
เสียงร้องไห้ของเด็ก เสียงถอนหายใจของคนแก่ เสียงสะอื้นของแม่บ้าน กลบทุกซอกทุกมุม ความหวาดหวั่นไม่รู้จบ กลายเป็นสภาพปกติของราษฎรชั้นล่าง
พวกเขากลัวไฟสงคราม กลัวความตาย ยิ่งกว่ากลัวว่าในยุคบ้านเมืองแตกนี้ แม้แต่โอกาสที่จะมีชีวิตอยู่อย่างประคับประคองก็ไม่มี
ในขณะที่ราษฎรจมอยู่ในความหวาดกลัว ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ราชโองการจากราชสำนักก็ทับถมผู้คนชั้นล่างที่ทุกข์ทนเหล่านี้ลงจนสิ้น