ระหว่างที่นางกงจ้านนำตระกูลหลี่และตระกูลจางไปยังเมืองเอก กองทัพเขาเฉิงหยุนก็เริ่มถอนทัพเช่นกัน
หลี่เสวียนชางรู้สึกตื่นเต้นในใจ ใกล้จะได้พบครอบครัวที่ไม่ได้เห็นหน้ามาหลายปี จิตใจของเขาไม่อาจสงบลงได้เลย
นางกงจ้านขับรถม้า พาหลี่พ่อ หลี่แม่ พี่สาวใหญ่หลี่ซิ่วทั้งครอบครัว ภายใต้การคุ้มกันของเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการเมืองชิงหยาง ควบม้ารีบเร่งไปตลอดทาง
สามวันต่อมา เพิ่งจะออกจากเขตเมืองชิงหยาง เข้าสู่เส้นทางหลวงบนภูเขาที่มุ่งสู่เมืองเอก ก็ประสบเหตุไม่คาดฝัน
เบื้องหน้าของเส้นทางหลวง จู่ๆ ก็มีผู้ก่อการร้ายราวยี่สิบกว่าคน แต่งกายขาดรุ่งริ่ง ถือมีดถือไม้หลุดออกมา
ทุกคนมีแววตาดุร้าย ขวางเส้นทางไว้
คนเหล่านี้ล้วนเป็นราษฎรที่อยู่กันไม่ได้ จึงกลายเป็นโจรที่ฉวยโอกาสปล้นชิง
ช่วงนี้มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากหนีมาที่เมืองอัน ต่างก็มาดักปล้นที่นี่ หมายจะชิงเงินทองเสบียงและลักพาตัวสตรีเด็ก
"จอดรถ เอาเงินทองเสบียงและรถม้าไว้ให้หมด แล้วจะไว้ชีวิตพวกเจ้า"
หัวหน้าโจรยกมีดเดินเข้ามา สายตาโลภมากจ้องรถม้ากว้างขวางสามคัน โจรที่อยู่ข้างหลังพากันตะโกนกู่ร้อง แล้วตรงเข้าล้อมรอบทันที
"อุแว้ อุแว้..."
เสียงร้องไห้ของโต้วโต้วดังมาจากในรถม้า หลี่ซิ่วรีบอุ้มไว้ในอ้อมกอดปลอบโยน
"ทำอย่างไรดี? เราจะตายอยู่ที่นี่หรือเปล่า?"
จางเอ้อจู้ หยางชุยฮวาแม่ลูกหน้าซีดเผือด ขดตัวอยู่บนรถม้าตัวสั่นเทา
พวกเขาเป็นครั้งแรกที่เจอโจรปล้น ไม่รู้จะทำอย่างไร