"ซุ่ม...มีซุ่มโจมตี..."
เพียงกองทัพทัพหน้าเพิ่งก้าวเข้าสู่หุบเขา เสียงร้องด้วยความตกใจสุดขีดของหน่วยสอดแนมก็ดังก้องกังวานไปทั่วทุกหู
"ให้ตายเถอะ"
สีหน้าของแม่ทัพอนารยชนและชายผู้อำมหิตเปลี่ยนไป พวกเขาไม่คิดว่าหน่วยสอดแนมของกองทัพจะส่งเสียงเตือนก่อนตายได้
"ไม่ต้องซ่อนอีกต่อไป ฆ่ามันให้หมด"
เมื่อแผนซุ่มโจมตีถูกเปิดเผย พวกอนารยชนก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป พวกเขาพุ่งออกมาสังหารจากทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว
"คำราม!"
"หอน!"
"ตะโกน!"
"..."
ในเวลาเดียวกัน เสียงคำรามของสัตว์อสูรก็ดังขึ้นระงม สั่นสะเทือนไปทั่วป่าร้าง ทำลายขวัญกำลังใจของเผ่าพันธุ์มนุษย์
"ฆ่า!"
อนารยชนและเผ่าอสูรรวมกำลังกันโจมตี พวกเขายอมวางความบาดหมางลงชั่วคราวภายใต้การเชื่อมโยงอย่างลับๆ ของลัทธิไป๋เหลียน เพื่อร่วมกันเอาชนะเผ่าพันธุ์มนุษย์
ตราบใดที่กำจัดกองทัพที่อยู่ตรงหน้าได้ เมืองเสวียนหยางก็ตกเป็นของพวกเขาตามอำเภอใจ
"ยิงธนู!"
ลูกธนูนับไม่ถ้วนราวกับเมฆดำที่บดบังฟ้า ทะลักลงมาจากหน้าผาสองข้างและป่าทึบ
ปลายลูกธนูอาบยาพิษร้ายแรงและพลังอสูร ทะลวงเกราะของทหารได้ ในพริบตา ทหารแถวหน้าจำนวนมากก็ถูกยิงล้มลงไปกับพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสังเวช
"พุ่ด!"
"อ๊าก!"
"เอ่อ!"
"..."
ทหารรบที่ถูกยิงเพียงส่งเสียงร้องอย่างน่าสยดสยองก็สิ้นใจเพราะพิษ
"ถอยออกจากหุบเขา รวมพลตั้งเกราะป้องกัน!"
จิวซิงจั้นตะโกนคำรามด้วยเสียงอันแหลมคม แต่ก็สายเกินไปแล้ว
เขานึกไม่ถึงเลยว่าอนารยชนและเผ่าอสูรจะอ้อมแนวหน้าสำคัญมาซุ่มอยู่ที่นี่
บนหน้าผาสองข้าง ทหารชั้นยอดของอนารยชนและเผ่าอสูรที่ซุ่มอยู่ พุ่งทะลักออกมาสังหารราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก