หลี่เสวียนชางหลังได้รับการรักษาอย่างง่าย อาการบาดเจ็บก็หยุดลง ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกาย เพียงไม่กี่วันก็จะหายสนิท
ไม่นาน จ้าวฉางหลินก็ฟื้นขึ้นมา พอเบิกตาก็เห็นหวังเสวียนซาน
จ้าวฉางหลินกวาดสายตาอย่างยากลำบากไปรอบ ๆ พบว่าตนกลับมาที่ค่ายทหารแล้ว สีหน้าจึงผ่อนคลายลงทันที
"คารวะท่าน"
จ้าวฉางหลินเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดจึงตกหลุมพราง?"
หวังเสวียนซานถามตรง ๆ
การโจมตีครั้งนี้เป็นความลับ ไม่มีทางรั่วไหลได้ แล้วเหตุใดอนารยชนจึงวางกับดักไว้ล่วงหน้า?
"ท่าน ข้ากลับมาได้อย่างไร?"
ไม่เห็นเงาของหลี่เสวียนชาง จ้าวฉางหลินจึงไม่ตอบคำถามของหวังเสวียนซานในทันที แต่ถามว่าตนกลับมาได้อย่างไร
"เป็นหลี่เสวียนชางแบกเจ้ากลับมา"
หวังเสวียนซานบอกตามตรง
"ตอนนี้หลี่เสวียนชางเป็นอย่างไรบ้าง?"
จ้าวฉางหลินเอ่ยปากถามโดยไม่ยั้งคิด เป็นห่วงอาการบาดเจ็บของหลี่เสวียนชาง
"วางใจได้! อาการบาดเจ็บของเขาเบากว่าเจ้า ไม่มีอะไรแล้ว"
ได้ยินเช่นนั้น จ้าวฉางหลินจึงค่อยวางใจ
"ท่าน พวกเราตามแผนไปซุ่มโจมตี แต่ไม่คิดว่า..."
เมื่อแน่ใจว่าหลี่เสวียนชางไม่เป็นไร จ้าวฉางหลินจึงเล่ารายละเอียดของการศึกครั้งนี้ทีละอย่าง
ฟังจ้าวฉางหลินเล่าจบ หวังเสวียนซานแววตาเผยความประหลาดใจ
เผาเสบียงของอนารยชน แล้วยังเสี่ยงชีวิตช่วยจ้าวฉางหลิน เขาไม่คิดว่าหลี่เสวียนชางจะสร้างคุณงามความดีใหญ่หลวงถึงเพียงนี้
เมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมด หวังเสวียนซานกำชับว่า "เจ้าจงพักฟื้นให้ดีก่อนเถิด!"