พระอาทิตย์ตกดิน เหลือเพียงแสงสุดท้ายที่ทอดยาวเหนือขอบฟ้า เสียงกีบม้าอันเร่งรีบดังทะลุประตูค่าย พัดพาฝุ่นคลุ้งตลบ มุ่งตรงสู่เต็นท์กลางทัพ
"เป็นทหารส่งข่าวด่วนจากชายแดนอำเภอ"
บางคนจำตัวตนของทหารม้าที่วิ่งเข้ามาได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
บนหลังของทหารม้ามีธงส่งข่าวด่วนผูกติดอยู่ ม้าศึกควบตะบึง เข้าค่ายก็ส่งเสียงร้องก้องกังวานไปทั่วครึ่งค่าย
"ข่าวด่วนจากชายแดน! ราชการทหารอำเภอเสวียนหยางมาถึง พลแม่นปืนประจำสถานีพักริมทะเลสาบรับคำสั่ง!"
ทหารองครักษ์ของหวังเสวียนซานรีบวิ่งออกไปนำทางด้วยตนเอง ทหารส่งข่าวแทบไม่ได้หายใจ ถือเอกสารราชการทหารที่มีตราประทับของอำเภอเสวียนหยาง รีบเดินเข้าไปในเต็นท์กลางทัพ ส่งให้หวังเสวียนซาน
หวังเสวียนซานสีหน้าหม่นหมอง คลี่คำสั่งทหารออก สายตากวาดผ่าน กลิ่นอายรอบกายหนักอึ้งลง นิ้วที่กำเอกสารค่อยๆ กุมแน่น ดวงตาครุ่นคิดและทำใจไม่ได้ปะปนกัน
เหล่าหัวหน้าร้อยในเต็นท์เห็นดังนั้นก็รู้สึกใจสั่น มีลางสังหรณ์ว่าเรื่องใหญ่จะเกิดขึ้น
ครู่ต่อมา หวังเสวียนซานวางคำสั่งทหารลงบนโต๊ะ แล้วกล่าวเสียงทุ้ม "ถ่ายทอดคำสั่งเรา ทหารทั้งหมดรวมพลที่ลานฝึกโดยเร็ว ห้ามผิดพลาด!"
คำสั่งถูกส่งต่อไปอย่างรวดเร็ว เสียงฆ้องทองแดงก้องไปทั่วค่าย ไม่ว่าจะเป็นทหารบาดเจ็บหรือทหารยาม ต่างรีบไปรวมกันที่ลานฝึกกลาง
หลี่เสวียนชางนำทหารใต้บังคับบัญชารีบไปถึงลานฝึก
มองเห็นหวังเสวียนซานและหัวหน้าร้อยหลายคนที่มีสีหน้าหม่นหมองอยู่ด้านหน้าลานฝึก ก็เกิดความรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นในใจ