"สถานการณ์เริ่มยุ่งยากขึ้นทุกที"
หลังจากทั้งสองจากไป หลี่เสวียนชางขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเร่งด่วนใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเมืองหยุนก่อการกบฏ เมืองอันก็ขาดการติดต่อกับราชสำนัก ไม่ได้รับการสนับสนุนจากราชสำนักอีกต่อไป
ตอนนี้ไม่เพียงต้องเผชิญกับอนารยชนและปีศาจร้าย กระทั่งอาจต้องเผชิญกับการรุกของเมืองหยุนด้วย สถานการณ์ไม่เป็นใจเอาเสียเลย
"หวังว่าเวลาจะยังทัน ให้ข้าได้เพิ่มพูนกำลังอย่างมั่นคง"
หลี่เสวียนชางเป็นเพียงนายร้อยเล็ก ๆ คนหนึ่ง สำหรับชาวบ้านธรรมดาแล้ว ถือเป็นบุคคลใหญ่ที่เอื้อมไม่ถึง
แต่ในอาณาจักรต้าเหยียน ก็เป็นเพียงมดตัวใหญ่ขึ้นมาหน่อยเท่านั้น ต้องล่องลอยไปตามกระแส ถูกใครบดขยี้เมื่อไหร่ก็ได้
ตอนนี้เขาทำได้เพียงทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ในยุคบ้านเมืองปั่นป่วน มีเพียงกำลังของตนเองเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ตอนนี้เขาทำได้เพียงหวังให้สงครามปะทุช้าลงสักหน่อย ให้เขามีเวลาพอที่จะแข็งแกร่งขึ้น
ภายในกระโจมใหญ่ของกองทัพ นายทัพสิบเอ็ดคน นายพันหกคนมาชุมนุมพร้อมหน้ากัน
ผ่านศึกใหญ่หลายครั้ง กองทัพสูญเสียอย่างหนัก นายทัพและนายพันบางคนตายในสนามรบ ตอนนี้ยังไม่ฟื้นฟูกลับมาได้
จิวซิงจั้นนั่งอยู่ตำแหน่งประมุข สายตามองไปทั่วทุกคน เอ่ยเสียงทุ้มว่า "จวนเจ้าเมืองสั่งให้พวกเราละทิ้งเขาเฉิงหยุน ถอยกลับไปเมืองเอก"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา ทุกคนแตกตื่นกันทันที บางคนตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืน
"ท่านครับ เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน?"
"ท่านครับ ห้ามเด็ดขาด!"
"ท่านครับ ละทิ้งเขาเฉิงหยุนไม่ได้เด็ดขาด"
"..."