สามวันหลังการปูนบำเหน็จความชอบ กองทัพก็ออกจากเมืองอวี้หยาง มุ่งหน้าไปยึดเขาเฉิงหยุน
"ในที่สุดก็ได้จากไปเสียที"
เมื่อกองทัพจากไป ข้าราชการเมืองอวี้หยางต่างโล่งอกไปเปราะหนึ่ง
ช่วงเวลาที่กองทัพอยู่ในเมือง พวกเขาตกอยู่ภายใต้ความกดดันมหาศาล
ไม่เพียงต้องจัดหาวัตถุดิบทุกอย่าง ยังต้องระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง เกรงจะไปทำให้ทหารในกองทัพไม่พอใจ
แค่ผู้บังคับกองพันคนหนึ่งก็ทำให้นายอำเภอไม่กล้าหือ ส่วนนายพันทั้งหลายยิ่งสามารถสั่งการนายอำเภอได้ตามอำเภอใจ
จิวซิงจั้น นายร้อยผู้นี้ถึงกับมีอำนาจลงโทษนายอำเภอได้ จะให้ข้าราชการเมืองอวี้หยางไม่หวาดระแวงทุกวันได้อย่างไร
เมื่อกองทัพใหญ่กลับถึงเขาเฉิงหยุน สถานที่แห่งนี้ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
"น่าละอายนัก พวกอนารยชนช่างโหดร้ายเหลือเกิน"
"อนารยชนพวกนั้น ในตอนแรกควรจะสังหารให้สิ้นซากเสียให้รู้แล้วรู้รอด"
"พวกอนารยชนช่างเลวทรามต่ำช้ายิ่งนัก"
"..."
สิ่งปลูกสร้างบนเขาเฉิงหยุนถูกไฟเผาผลาญจนวอดวาย ไม่เหลือซากใด ๆ
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นฝีมือของพวกอนารยชน ผู้คนต่างโกรธแค้นเดือดดาล พากันด่าทออย่างหนัก
จิวซิงจั้นมองเขาเฉิงหยุนที่กลายเป็นเถ้าถ่านเบื้องหน้า ขมวดคิ้วมุ่น
"เก็บกวาดกันเถอะ เริ่มบูรณะใหม่"
โดยรอบมีต้นไม้มากมาย การสร้างค่ายขึ้นใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก
พวกอนารยชนได้รับความเสียหายอย่างหนัก ในระยะเวลาอันสั้นคงไม่สามารถบุกโจมตีได้ ซึ่งเปิดโอกาสให้กองทัพมีเวลาสร้างแนวป้องกัน