ครึ่งชั่วโมงต่อมา
อาคารไป๋ซื่อกรุ๊ป
ไป๋เจี๋ยพาเย่เฟิงเดินผ่านโถงใหญ่โอ่อ่าเข้าไปในลิฟต์ ก่อนจะขึ้นตรงไปยังชั้นบนสุด
ทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานประธานบริษัท
ไป๋เจี๋ยเคาะประตูสามครั้ง เว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป
“ท่านประธานไป๋ เย่เฟิงมาถึงแล้วค่ะ”
ไป๋เจี๋ยรายงานหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง
เวลาทำงานต้องเรียกตามตำแหน่ง
นี่คือกฎที่ไป๋หนิงปิงตั้งไว้
เย่เฟิงมองตามสายตาของเธอไป
เขาเห็นหญิงงามวัยผู้ใหญ่รูปร่างอรชรยืนสงบนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่
ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัดเย็บพอดีตัว ทับด้วยเสื้อสูทเข้ารูปสีดำ
ท่อนล่างเป็นกระโปรงทรงสอบสีแดงไวน์ ถุงน่องสีดำรัดกระชับเรียวขาทั้งสองข้าง
ปลายเท้าสวมรองเท้าส้นสูงเซ็กซี่สูง 7 เซนติเมตร
มองจากด้านหลัง เธอดูสง่างามและสูงศักดิ์
หญิงงามหันหลังให้เย่เฟิง เขาจึงมองไม่เห็นใบหน้า
แต่เย่เฟิงกลับสัมผัสได้ราง ๆ ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยจากตัวเธอ
“ดี เธอออกไปก่อน”
เสียงของหญิงงามเย็นชาเยี่ยงหิมะ ไร้ซึ่งความอบอุ่น
เธอยังคงไม่หันกลับมา
ไป๋เจี๋ยพยักหน้าเล็กน้อย แล้วออกจากห้องทำงานไป ก่อนจะปิดประตูเบา ๆ
ภายในห้องเหลือเพียงคนสองคน
บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นชวนอึดอัด
ครู่ต่อมา หญิงงามก็หมุนตัวกลับมาอย่างช้า ๆ ในที่สุด
เย่เฟิงเพ่งมอง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก