บทที่ 8 บีบให้ใช้หนี้
ริมฝีปากของอู๋ต้าหล่างสั่นระริกอยู่สองสามครั้ง แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เสิ่นจินเหลียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มความโกรธในใจเอาไว้
เธอหันไปมองเฉินซานเตาที่เป็นหัวหน้า น้ำเสียงอ่อนโยนลง
“พี่ใหญ่ ช่วยผ่อนผันให้พวกเราอีกสักหน่อยได้ไหม?”
“ฉันกับไอ้สารเลวนี่... เพิ่งแต่งงานกันเอง”
“เงินห้าแสน พวกเราไม่มีจริง ๆ”
เมื่อได้ยินคำว่า “เพิ่งแต่งงาน” แววตาของเฉินซานเตาก็เปลี่ยนไปทันที
เขาค่อย ๆ ไล่สายตามองเสิ่นจินเหลียน
สาวน้อยที่เพิ่งแต่งงานคนนี้ รูปร่างช่างเย้ายวนไม่น้อย
มุมปากของเฉินซานเตาค่อย ๆ ยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“งั้น... ให้พี่ได้ดูแลน้องให้ดีสักหน่อยไหม?”
พอได้ยินคำพูดนั้น
อู๋ต้าหล่างก็ไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ
ได้แต่เบือนหน้าไปอีกทาง กำหมัดแน่น
เสิ่นจินเหลียนมีสีหน้าอับอายและโกรธจัด เธออ้าปากตะโกนลั่น
“พวกคุณทำผิดกฎหมายนะ รู้หรือเปล่า!”
เฉินซานเตายิ้มอย่างชั่วร้าย
เขายื่นมือออกไปอย่างฉับพลัน บีบคางเสิ่นจินเหลียนอย่างหยาบคาย บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น
“พี่สะใภ้ ตกลงไหม?”
“อ๊า!”
เสิ่นจินเหลียนตกใจจนขวัญเสีย เธอเหวี่ยงมือตบเขากลับไป