“เข้าใจแล้ว”
“ไปพาตัวเขามา ในนามของฉัน”
“ค่ะ!”
ไป๋เจี๋ยรับคำ
หลังวางสาย เธอก็สตาร์ตรถ
……
ห้องสอบสวน หน่วยตรวจการเจียงเฉิง
คนที่นั่งตรงข้ามเย่เฟิงคือหญิงสาวผู้มีใบหน้าเย็นชา
หัวหน้าหน่วยตรวจการเจียงเฉิง—ลู่เสวี่ยฉิง
เธอนั่งหลังตรง ขายาวใต้โต๊ะชิดกัน ท่วงท่าสง่างามมั่นคง
ดวงตาเย็นเยียบคู่นั้นจับจ้องเขาอย่างไร้ความรู้สึก
“ชื่อ?”
“เย่เฟิง”
“อายุ”
“25”
“พ่อแม่ทำงานอะไร?”
“รับจ้างอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ”
ปลายปากกาในมือลู่เสวี่ยฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเธอจะบันทึกข้อมูลลงไปทีละข้อ
จากนั้นเธอก็ปิดแฟ้ม แล้วเอ่ยกำชับเสียงเรียบ
“เอาละ นั่งรออยู่ตรงนี้ก่อน”
พูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมเดินออกไป
เย่เฟิงเห็นดังนั้นจึงรีบลุกตาม แล้วถามอย่างร้อนใจ “หัวหน้าลู่ ผมจะออกไปได้เมื่อไหร่ครับ?”
ลู่เสวี่ยฉิงกดปีกหมวกลงเล็กน้อย ก่อนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง
“ขึ้นอยู่กับผลการสอบสวนคดี”
กล่าวจบ เธอก็เดินจากไปทันทีโดยไม่ลังเล
ทิ้งให้เย่เฟิงนั่งหน้าเซ็งอยู่ในห้องเพียงลำพัง
……
ลู่เสวี่ยฉิงเพิ่งกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เธอเหลือบมองไปทางประตูอย่างเฉยชา
“เข้ามา”
สิ้นเสียง ชายเจ้าหน้าที่รักษาความสงบคนหนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา
“หัวหน้าลู่ มีคนอยู่ข้างนอกขอพบคุณครับ”