“ขอแค่ปรมาจารย์เย่ยอมไปกับผม ผมจะโอนเงินให้คุณเดี๋ยวนี้ 500,000 หยวน!”
สีหน้าเคร่งเครียดของเฉินซานเตาคลายลงทันที ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้าง
“ถ้ารักษาพี่ใหญ่ได้ ยังมีรางวัลให้อีกอย่างงาม!”
“ก็ได้”
เย่เฟิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบตกลง
เฉินซานเตาดีใจแทบคลั่ง รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโอนเงิน 500,000 หยวนเข้าบัญชีของเย่เฟิงอย่างคล่องแคล่ว
จากนั้นก็เรียกพวกพ้องให้ไปรอที่หน้าประตู
ส่วนเย่เฟิงหันไปกำชับอู๋ต้าหล่างกับเสิ่นจินเหลียนสองสามคำ
“พี่สะใภ้ วางใจเถอะ ต่อไปจะไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องพวกคุณอีก”
เย่เฟิงส่งสายตาปลอบใจให้
เสิ่นจินเหลียนซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ยกมือเช็ดหางตา
“เสี่ยวเฟิง คืนนี้ขอบใจเธอจริง ๆ…”
“ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีฝีมือมากมายขนาดนี้…”
ครู่ต่อมา เธอก็ถามด้วยความสงสัย
“ฝีมือพวกนี้เธอไปเรียนมาจากไหนหรือ?”
เย่เฟิงนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบว่า
“พี่สะใภ้ เรื่องนี้อย่าถามเลย…”
อู๋ต้าหล่างรีบออกมาพูดแทรกอย่างถูกจังหวะ
“โธ่ จินเหลียน ใคร ๆ ก็มีความลับกันทั้งนั้น เธอเป็นผู้หญิงก็อย่าไปซักไซ้เลย!”
เสิ่นจินเหลียนค้อนเขา แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
เย่เฟิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินตามเฉินซานเตาและคนอื่น ๆ ออกไป
……
เมื่อเงาของเย่เฟิงลับหายไปจากหน้าประตู
สีหน้าของเสิ่นจินเหลียนก็เปลี่ยนไปฉับพลัน
เธอหันมามองอู๋ต้าหล่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธที่เก็บกดมานาน
“อู๋ต้าหล่าง!”
“ฉันเตือนเธอกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับการพนันหินอีก?”
“เล่นพนันก็แล้วไปเถอะ แต่เธอยังกล้าไปกู้เงินนอกระบบอีกเหรอ?”
“นี่คิดจะทำให้ฉันตายจริง ๆ ใช่ไหม!”
อู๋ต้าหล่างโดนด่าจนหน้าเจื่อน ก้มหน้าหงอย