「ปรมาจารย์เย่... นี่คุณกำลัง...」
เฉินซานเตาเต็มไปด้วยความสงสัย สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างเย่เฟิงกับเฮยโหลวหลาน
「บังอาจ!」
เสี่ยวชีตวาดเสียงเข้ม คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากัน
เธอติดตามเฮยโหลวหลานมาหลายปี ไม่เคยมีใครกล้าทำตัวกำเริบเสิบสานต่อหน้าเฮยโหลวหลานเช่นนี้
เย่เฟิงคนนี้ช่างไม่รู้จักที่ตายเสียจริง!
「เสี่ยวชี อย่าเสียมารยาท」
เฮยโหลวหลานยกมือขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงอำนาจน่าเกรงขามที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
เสี่ยวชีกัดฟัน แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
เพียงถลึงตามองเย่เฟิงอย่างเคียดแค้น
ทว่าเฮยโหลวหลานกลับไม่ได้โกรธเคือง
ในดวงตาหงส์คู่งามเย้ายวนกลับมีแววสนุกสนานเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
「ปรมาจารย์เย่ คำพูดของคุณหมายความว่าอย่างไร?」
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงเกียจคร้าน
「ที่บอกว่าบนตัวฉันมีของสกปรก มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?」
เย่เฟิงมีสีหน้าเป็นปกติ ก่อนอธิบายว่า
「ที่ผมบอกว่าสกปรก ไม่ได้หมายความว่าตัวคุณไม่สะอาด」
「แต่หมายถึง...」
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็ชะงักไปฉับพลัน
จากนั้นแววตาก็เคร่งขรึมขึ้น
「คุณถูกของสกปรกตามรังควาน」
เฮยโหลวหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย
「ดูท่าปรมาจารย์เย่ไม่ได้กำลังหลอกฉัน」
เย่เฟิงหัวเราะเบา ๆ
「ผมรู้ว่าแค่พูดประโยคเดียว คุณคงไม่เชื่อ」
「งั้นผมขอถามคุณ」
「กลางดึก คุณสะดุ้งตื่นอยู่บ่อย ๆ ใช่ไหม?」
「พอตื่นขึ้นมา ทั่วทั้งร่างก็เหมือนมีอะไรหนัก ๆ กดทับไว้ หน้าอกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก」
รอยยิ้มของเฮยโหลวหลานชะงักไปเล็กน้อย
เย่เฟิงพูดต่อ
「ไม่เพียงเท่านั้น คุณยังรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่ง เย็นเยียบจนเสียดกระดูก ค่อย ๆ ลูบไล้ไปทั่วร่าง」
「พอเช้าขึ้นมา คุณจะพบรอยนิ้วมือสีเขียวคล้ำหลายรอยอยู่ด้านในต้นขา...」
หลังคำพูดเหล่านั้นจบลง