“ถึงอย่างนั้นก็ให้ผมไปทำเรื่องเดือดร้อนคนอื่นไม่ได้หรอก...”
สีหน้าเสิ่นจินเหลียนดูหนักใจ
“ฉันอายุสามสิบกว่าแล้ว จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน...”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เสิ่นจินเหลียนเงยหน้ามอง ในใจเพิ่งเกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย
ก็เห็นอู๋ต้าหล่างปล่อยมือแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตู
“มาแล้ว ๆ!”
อู๋ต้าหล่างร้องขึ้น ก่อนจะเปิดประตูดังแกร๊ก
เงาของเย่เฟิงปรากฏอยู่หน้าประตู
เสิ่นจินเหลียนพลันทำตัวไม่ถูก
บนแก้มขาวอมแดงของเธอมีแววเขินอายวูบผ่านอย่างรวดเร็ว
เธอเบี่ยงตัวโดยไม่รู้ตัว สายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้ามองหน้าเย่เฟิง
ส่วนเย่เฟิง พอก้าวเข้าประตูมาก็เห็นเสิ่นจินเหลียนเป็นคนแรก
เห็นเธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง ดูราวกับขนมข้าวเหนียวที่เพิ่งยกออกจากเข่ง
เส้นผมเปียกชื้นสองสามปอยแนบอยู่ข้างใบหูงามผ่องของเธอ ดูเกียจคร้านและงดงามอย่างบอกไม่ถูก
ใบหน้าเย่เฟิงแดงก่ำขึ้นมาทันที