“เธอพูดว่าอะไรนะ?!”
สวีหลานหลานจ้องเขาอย่างตกใจปนโกรธ เสียงสูงขึ้นหลายระดับในฉับพลัน
“เลิกฝันไปได้เลย เราไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว!”
“เอาใบจบการศึกษามาให้ฉัน ส่วนเสื้อผ้ากับถุงเท้าของฉันจะยกให้นายก็ได้...ให้นาย...”
เย่เฟิงส่ายหน้า เอ่ยขัดขึ้นว่า “ฉันไม่ได้โกหกเธอ”
พอได้ยินเช่นนั้น สวีหลานหลานก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี
เสื้อผ้าทุกชุดของเธอ รองเท้าทุกคู่
เย่เฟิงล้วนเก็บจัดอย่างพิถีพิถัน
แม้แต่ยางรัดผมที่เธอโยนทิ้งไว้บนโซฟาตามใจ...
เย่เฟิงก็ยังบรรจงเก็บใส่ลิ้นชัก
แต่ตอนนี้ เย่เฟิงกลับเอาข้าวของของเธอไปทิ้งหมดแล้วหรือ?
ต้องเป็นกลอุบายอะไรสักอย่างของเขาแน่
อยากใช้วิธีนี้ทำให้เธอใจอ่อน แล้วตามตื๊อเธอต่อไป
หึ
ช่างไร้เดียงสาสิ้นดี
สวีหลานหลานกัดฟันพูดทีละคำ
“ฉันไม่เชื่อ นายต้องซ่อนมันไว้แน่!”
“ก็แค่อยากใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้มาตามตื๊อฉันต่อไม่ใช่หรือไง?”
เย่เฟิงหลับตาลงอย่างไม่ใส่ใจ
“จะคิดยังไงก็เรื่องของเธอ”
สวีหลานหลานไม่พูดอะไรอีก
สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วห้อง
ทันใดนั้น—
เธอก็สังเกตเห็นกระเป๋าเดินทางสีเงินเทาบนโต๊ะกลาง
วินาทีต่อมา เธอยื่นมือไปคว้ามันโดยไม่รู้ตัว
“อย่าแตะ!”
เมื่อเห็นภาพนั้น เย่เฟิงก็ลุกขึ้นหมายจะแย่งกระเป๋ากลับมา
แต่สวีหลานหลานไวกว่า
เธอกอดกระเป๋าหนักอึ้งไว้ แล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“เย่เฟิง นายเอาใบจบการศึกษาของฉันใส่ไว้ในนี้ใช่ไหม?”
สวีหลานหลานแค่นเสียง “เมื่อกี้จงใจถือกระเป๋าใบนี้มาแกว่งไปแกว่งมาต่อหน้าฉัน...เด็กชะมัด!”
พูดจบ เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้เย่เฟิงตอบ รีบเปิดฝากระเป๋าออกทันที