น้ำทะเลเย็นเฉียบโอบรัดไปทั่วร่าง ให้สัมผัสที่ชุ่มฉ่ำและสดชื่น
ดีป์สามารถหายใจใต้น้ำได้อย่างอิสระโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ
ท่วงท่าการว่ายน้ำคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ ไม่ต่างจากปลาทะเลน้ำลึกแม้แต่น้อย
ความเร็วในการเคลื่อนที่ใต้น้ำเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ล้ำหน้ากว่าเรือรบทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด
สัมผัสทั้งห้าถูกเสริมพลังอย่างเต็มรูปแบบ ทั้งการได้ยิน การมองเห็น การรับรู้ ทุกอย่างอัปเกรดขึ้นทั้งหมด
กระแสน้ำเล็กๆ ที่ก้นมหาสมุทร การเคลื่อนไหวของปลากุ้งที่อยู่ไกลออกไป ต่างถูกรับรู้ได้อย่างชัดเจน
ความรู้สึกของการหลุดพ้นจากพันธนาการ ได้แหวกว่ายในทะเลลึกอย่างอิสระนั้น สุดยอดจริงๆ
อิสรภาพอันสูงสุด คือความสุขที่คนธรรมดาไม่มีวันได้สัมผัส
ดีป์แหวกว่ายอย่างสนุกสนานอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเก็บใจให้สงบ รีบดำลงไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็ถึงส่วนลึกของหุบเขาก้นสมุทรฮัดสัน
เขาหาซากเครื่องบินที่ถูกฟันขาดเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย
หลังจากสังเกตอย่างละเอียด เขาก็พบว่าบริเวณเครื่องยนต์ของเครื่องบินเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม
ร่องรอยเกิดจากการแผดเผาของแสงจ้าบางๆ สองเส้น
ระยะห่างระหว่างแสงสองเส้นนั้น พอดีกับความกว้างของลูกตามนุษย์เป๊ะๆ
ความจริงไม่ต้องพูดให้มากความ นี่ต้องเป็นฝีมือลำแสงเลเซอร์ของโฮมแลนเดอร์แน่นอน
ดีป์ลอยค้างอยู่ในมวลน้ำ จิตใจเกิดความขัดแย้งขึ้นมาทันที
จะบอกความจริงทั้งหมดให้เมดลีนรู้ดีไหมนะ?
ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ดีป์ได้รายงานความจริงไปตามตรง
และด้วยเหตุนี้เอง ทำให้โฮมแลนเดอร์โกรธจัดจนสุดขีด
ตอนนั้นเขาเกือบถูกลำแสงเลเซอร์ของโฮมแลนเดอร์ยิงตายคาที่
ความจริงมักทำร้ายจิตใจที่สุด คำพูดสัตย์จริงมักนำภัยพิบัติมาให้
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของดีป์ก็เหลือบไปเห็นกล่องบันทึกการบินที่อยู่ข้างๆ
เขาไม่ได้แตะต้องอุปกรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น หันหลังว่ายน้ำกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ
ในวินาทีที่ผ่าผิวน้ำขึ้นมา
บนฝั่งก็ระเบิดเสียง cheering ขึ้นมาดังลั่นฟ้าดินทันที
ผู้คนที่มุงดูอยู่แน่นขนัด เบียดเสียดจนเต็มชายฝั่งทั้งผืน
ในที่เกิดเหตุยังมีนักข่าวจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ท้องถิ่น เจ้าหน้าที่สายการบิน
รวมถึงเจ้าหน้าที่ทีมสืบสวนของคณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติ
"ฮีโร่ดีป์เหนื่อยหน่อยนะครับ!"
"มีฮีโร่ระดับซูเปอร์คอยปกป้อง พวกเราอุ่นใจสุดๆ!"
"สมกับเป็นฮีโร่ระดับท็อปของวอห์ต ทั้งความสามารถและความรับผิดชอบไม่มีที่ติ!"
เสียงชมเชย ปลอบโยน ยกยอ ต่างดังขึ้นไม่ขาดระยะ
บรรดานักข่าวยกกล้องสูง ๆ รีบรุดเข้ามาถามรายละเอียด
"คุณดีป์ครับ ขอถามหน่อยว่า สาเหตุที่แท้จริงของเครื่องบินตกครั้งนี้คืออะไร? สถานการณ์ในที่เกิดเหตุเป็นอย่างไรบ้าง?"
สายตาทุกคู่ จ้องไปที่ดีป์เพียงคนเดียว
ดีป์สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงหนักแน่นเอ่ยขึ้น
"ผมพบเครื่องบินกัลฟ์สตรีมส่วนตัวของนายกเทศมนตรีเมืองบัลติมอร์แล้ว"
"ซากเครื่องบินอยู่ลึกลงไปสามกิโลเมตรในหุบเขาก้นสมุทรฮัดสัน"
"บนเครื่องไม่มีผู้รอดชีวิต และไม่พบกล่องบันทึกการบิน"
"ตัวเครื่องแตกหักเสียหายหนัก มีเพียงเครื่องยนต์เดียวเท่านั้นที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์"
"หลังจากการตรวจสอบ เบื้องต้นสรุปว่าสาเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้คือเครื่องยนต์ขัดข้อง เป็นอุบัติเหตุโดยไม่คาดคิด"
พูดจบ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างพยักหน้าเห็นด้วย
ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและดีใจที่รอดพ้น
ที่ภาคภูมิใจที่ประเทศของตนมีฮีโร่ซูเปอร์ที่ไว้ใจได้และแข็งแกร่งเช่นนี้
ดีป์โบกมือขอบคุณสั้นๆ กล่าวลาทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
ท่ามกลางสายตาส่งและเสียงเชียร์ของผู้คนทั้งหมด เขาหันหลังเดินจากไป
ดีป์นั่งกลับขึ้นรถขากลับ ไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว
เขารีบโทรหาเมดลีนเป็นคนแรก
สายเพิ่งจะติด อีกฝ่ายก็ส่งเสียงคุ้นหูดังขึ้นมาทันที
"เด็กดี ภารกิจเสร็จแล้วเหรอ?"
ดีป์เกิดมาสองชาติ เคยผ่านโลกผู้คนมามากมายนับไม่ถ้วน
แต่เขายอมรับจริงๆ ว่าเขาชื่นชมวิธีการจัดการของเมดลีน
คุณค่าทางอารมณ์ระดับสุดยอด ถูกเธอเล่นจนกระจ่างแจ้ง
พูดง่ายๆ ก็คือการจับหัวใจคนได้เป๊ะ
หลอกให้ลูกน้องยอมทำตามใจ จนไม่ต่างจากวัวที่ขายแรงงาน
การควบคุมที่โหดร้ายที่สุดในโลกนี้ ไม่เคยเป็นการใช้กำลังบังคับ แต่คือการจับอารมณ์คนต่างหาก
ดีป์พูดกับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงจริงใจและแฝงความขอโทษ
"ขอโทษจริงๆ ครับ คุณรองประธาน"
"ผมค้นหาทั่วบริเวณทะเลเป้าหมายแล้วหลายรอบ ไม่พบอะไรเลย"
"พื้นที่ทะเลกว้างเกินไป สภาพใต้น้ำซับซ้อน สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรติดมือ"
เมดลีนไม่ได้ถามอะไรมาก เชื่อคำพูดของเขาโดยตรง
แต่ดีป์ได้ยินชัดเจน
ในน้ำเสียงของเธอ ซ่อนความผิดหวังที่ปิดไม่มิดเอาไว้
"แล้วเธอไปบอกสื่อกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังไง?" เมดลีนถาม
"ผมให้การกับทุกคนเหมือนกันหมดว่าเครื่องยนต์ขัดข้อง ทำให้เครื่องตกโดยไม่คาดคิด" ดีป์ตอบตามจริง
"ทำได้ดีมาก เหนื่อยหน่อยนะ"
พูดจบ สายก็ถูกวางลงทันที
ดีป์พิงเบาะรถ ใจคิดอะไรได้ทะลุปรุโปร่ง
เรื่องนี้ปัดความรับผิดชอบได้สะอาดเอี่ยมแล้ว
ต่อไปถ้าเมดลีนจะเริ่มสงสัยโฮมแลนเดอร์ ก็เรื่องของเธอ
ไม่เกี่ยวกับเขาสักนิด
ตอนนี้พลังของเขายังพัฒนาได้ไม่เต็มที่
คนฉลาดไม่เคยชนของแข็ง
เก็บตัวหลบหลีกให้พ้นภัย คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับการเอาชีวิตรอด
ออกโรงปะทะโฮมแลนเดอร์โดยตรง นั่นมันหาความตายใส่ตัวชัดๆ
กลางคืนตก เมืองทั้งเมืองมืดลง
ดีป์ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย
ความมืด เป็นฉากพรางตัวที่ดีที่สุดสำหรับการล่าอยู่เสมอ
เขาออกล่าสุดความสามารถระดับล่างไปหลายสิบคนในคืนเดียว
ค่าคะแนนสังหารของแต่ละคนคือ 50 หรือ 100
หลังจากล่าเสร็จหนึ่งรอบ รวมแล้วได้ค่าคะแนนสังหาร 900
เสียดายที่ดวงไม่ดี สกิลใหม่สักอันก็อัปเดตไม่ออกมา
แต่ไม่เป็นไร ถ้าอัปเดตสกิลใหม่ไม่ได้ จะมีค่าคะแนนสังหารชดเชยให้เพิ่มเติม
แต่ดีป์ไม่แยแสเลยสักนิด
ซูเปอร์ความสามารถระดับพวกกระจอกแบบนี้ สกิลก็เป็นเพียงของไร้ประโยชน์
จะมีหรือไม่มี ไม่มีผลอะไรกับเขาเลย
ยกตัวอย่างเช่น สกิลที่ควบคุมเส้นขนตรงไหนสักที่ เรียนมาแล้วจะเอาไปทำไม?
ล่าเสร็จ ดีป์ขับรถกลับ
ผ่านถนนสายเก่าที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี
ซอยเก่าแก่แสงไฟสลัว ซ่อนด้านมืดที่สกปรกที่สุดของเมืองนี้เอาไว้
ในซอกซอยลึกๆ มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาลอยมา
อ่อนแรงและสิ้นหวัง ฟังแล้วทำให้หัวใจอึดอัด
ดีป์ชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง แล้วรีบก้าวยาวๆ มุ่งหน้าเข้าซอกซอย
ในตรอกมืดๆ แสงสว่างลอดผ่านเป็นหย่อมๆ สายตามองเห็นไม่ชัด
อันธพาลข้างถนนสองคน กำลังรุมทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งอยู่
มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น
ร่างซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก สื่อถึงความเจ็บป่วยไปทั้งตัว
เสื้อยืดแขนสั้นกับกระโปรงสั้นที่สวมอยู่ถูกฉีกขาดจนแทบไม่เป็นชิ้นดี
ผิวกายขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง เปิดโล่งสู่สายลมเย็นในยามค่ำคืน
ร่างกายบอบบางสั่นเทา แต่ส่วนเว้าส่วนโค้งยังคงมองเห็นได้รางๆ
ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ ดวงตาลึกโหล ไร้ซึ่งแววตา
หน้าตาซอมซ่อแบบผู้ติดยาเสพติดหนัก เห็นแล้วเหมือนผีๆ
หญิงสาวนอนจมอยู่กับพื้นเย็นเฉียบ เสียงแหบแห้งอ้อนวอน
"ได้โปรดเถอะ ขอฉีดยาให้ฉันอีกเข็มเถอะ..."
"แค่เข็มเดียว ขอร้องล่ะ..."
"เห็นแก่ที่เมื่อก่อนฉันหาเงินให้พวกนายได้ไม่น้อยเลยนะ..."
อาการเสพติดกำเริบเต็มขั้น ร่างของเธอสั่นกระตุกไม่หยุด
แขนขาอ่อนแรง หมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะยันตัวลุกขึ้น
สายตาเหม่อลอย เต็มไปด้วยความต้องการยาเสพติดอย่างที่สุด
อันธพาลตัวใหญ่ยกเท้าถีบอย่างแรงเข้าที่เอวหญิงสาว
ท่าทางหยาบคายและโหดร้าย ไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย
ไอ้สัส! เมื่อก่อนแกยังออกไปหาเงินมาให้ฉันได้ ฉันยังเลี้ยงข้าวแกไว้!
ตอนนี้แกเป็นหมาที่ไม่มีประโยชน์ แล้วยังกล้ามารบกวนพวกฉันอีกเหรอ?
อันธพาลร่างผอมตามเข้าไป เติมอีกหลายเตะอย่างแรง
ทั้งสองระบายอารมณ์เสร็จ หันหลังจะเดินจากไป
หญิงสาวไม่ยอมแพ้ พุ่งเข้าไปกอดขาข้างหนึ่งของอีกฝ่ายไว้แน่น
กำกางเกงไว้มิดชิด ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
อันธพาลร่างผอมเดือดดาลทันที คว้ามวยผมของหญิงสาว
กดหัวเธอลงกับพื้นอย่างแรงด้วยมือเดียว
ฝ่าเท้าเหยียบแก้มเธอ กดติดพื้นแน่น
อีกมือหนึ่งชูขึ้น ฟาดเข้าที่ใบหน้าหญิงสาวอย่างแรง
เสียงตบดังก้องกังวานในตรอกอันเงียบสงบ
ดีป์ยืนมองอยู่ไกลๆ เห็นทุกอย่างชัดเจน
แผนการของพวกอันธพาลพวกนี้ เขารู้จักดีเกินไป
ใช้ยาเสพติดดึงดูดหญิงสาวให้เข้ามาหา
จับจุดอ่อนเรื่องติดยาของพวกเธอ บีบบังคับให้ขายร่างกายหาเงิน
ดูดเลือดแทะกระดูก ทำชั่วไว้จนเต็ม
เมืองแห่งเสรีภาพนี้ เบื้องหลังหน้าตาที่สวยหรูเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า
การค้าขายที่สกปรกแบบนี้ เกิดขึ้นทุกวัน
ดีป์จัดการไม่ไหว และก็ไม่อยากยุ่ง
แต่เจ้านายเบื้องหลังของย่านนี้ เขาสนใจมาก
ที่นี่คืออาณาเขตเฉพาะของซูเปอร์เฒ่าโสเภณี
ก็ผู้หญิงคนนั้นที่อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว แต่ภายนอกยังดูเหมือนอายุสิบแปดตลอดกาล
ยิ่งสวยงามเท่าไร มักจะยิ่งมีพิษร้ายแรงเท่านั้น
การทำร้ายในตรอกยังคงดำเนินต่อไป
เสียงร้องไห้ เสียงอ้อนวอนของหญิงสาวปะปนมากับสายลมยามค่ำคืน ช่างน่าสงสารยิ่งนัก
ดีป์ไม่ยืนมองเฉยอีกต่อไป ส่งเสียงตะโกนก้อง
"ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป!"