เดอะบอยส์: สตาร์ไลต์ในห้องน้ำ ปฏิเสธไม่ลง!

ตอนที่ 3 ควบคุมสตาร์ไลท์ด้วยจิต

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จากนั้น ขนแมวอันฟูฟ่องของมันก็ค่อย ๆ สลายหายไปอย่างรวดเร็ว

ร่างกายยืดยาวและคลายตัวออกอย่างต่อเนื่อง

กระดูกและผิวหนังถูกหลอมรวมและกำหนดรูปร่างขึ้นใหม่ในพริบตา

ชั่วพริบตาเดียว แมวตัวน้อยก็กลายเป็นหญิงสาวผู้งดงามเหลือล้น

ทั่วทั้งร่างไม่มีเสื้อผ้าปกคลุมแม้แต่ผืนเดียว

โค้งเว้าสมส่วน ผิวขาวเนียนละเอียด

มองจากไกล ๆ ราวกับหอยดำที่วางอยู่บนจานเงิน

------

ทางฝั่งดีป์ เขาเพิ่งจะกดโทรออกไปที่หมายเลขหนึ่ง

เป็นสายไปยังแผนกบริการพิเศษของบริษัท

แผนกที่เอาไว้จัดการเรื่องฆาตกรรมแบบนี้โดยเฉพาะ

พวกเขาจะรีบเดินทางไปยังที่เกิดเหตุทันที จัดการศพ และปิดข่าว

จากนั้นก็สืบประวัติผู้ตาย มีคดีก็ใช้คดีนั้น ถ้าไม่มีก็ปรุงแต่งคดีขึ้นมาเอง

สร้างภาพให้เป็นว่าฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่กำลังปราบอธรรมแทนสวรรค์

สำหรับฮีโร่ของบริษัทโวต์ การฆ่าคนสักคนน่ะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ในขณะนั้น

เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถสังหารซูเปอร์ฮิวแมนได้สำเร็จ ปลดล็อกสกิล: ควบคุมจิตใจ ได้รับค่าคะแนนสังหาร 100 แต้ม!]

ควบคุมจิตใจ?

ไม่รู้ว่าผลของมันจะดีแค่ไหน

ยังมีค่าคะแนนสังหารอีก 100 แต้ม

พอดีสามารถใช้อัปเกรดสกิลได้เลย

เขารีบเปิดระบบขึ้นมาดูกฎการอัปเกรดสกิลทั้งหมดทันที

จากเลเวล 1 ขึ้นเลเวล 2 ต้องใช้ค่าคะแนนสังหาร 100 แต้ม

เขากวาดสายตามองไปที่แผงสกิลของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้มีเพียงสกิลรักษาตัวขั้นสุดและควบคุมจิตใจเท่านั้นที่อยู่ในสถานะเลเวล 1

ดีป์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ใช้ค่าคะแนนสังหารทั้งหมดที่มีอัปเกรดควบคุมจิตใจขึ้นเป็นเลเวล 2 ทันที

อัปเกรดเสร็จสิ้น

[ชื่อ: ดีป์]

[อายุ: 34 ปี]

[สกิล: พลังมหาศาล เลเวล 3, เกราะป้องกันมหาศาล เลเวล 3, ความเข้ากันได้กับทะเล เลเวล 4, การรักษาตัวใต้น้ำ เลเวล 3, การรักษาตัวขั้นสุด เลเวล 1, ควบคุมจิตใจ เลเวล 2]

สกิลและค่าพลังต่าง ๆ ถูกแสดงเรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนแผง

ดีป์จ้องมองแผง พลางตั้งเป้าหมายไว้ในใจเงียบ ๆ

ต่อจากนี้ต้องสะสมค่าคะแนนสังหารอย่างบ้าคลั่งให้ได้

ต้องอัปพลังมหาศาล เกราะป้องกันมหาศาล และสกิลทั้งหมดให้เต็มเลเวลให้ได้

และที่สำคัญที่สุด คือต้องอัปเกราะป้องกันมหาศาลให้เต็มก่อน

จะสู้คนอื่นได้หรือไม่นั้นไม่ต้องพูดถึง แต่ที่สำคัญที่สุดคือต้องทำให้คนอื่นฆ่าเราไม่ตายให้ได้ก่อน

ดีป์สอบถามผ่านระบบ ได้รู้ว่าเลเวลสูงสุดของสกิลทั้งหมดคือเลเวล 5

ความสามารถพิเศษทั้งหมดบนตัวโฮมแลนเดอร์ น่าจะเป็นเลเวล 5 เต็มทั้งหมดแน่นอน

นี่คือความมั่นใจที่ทำให้เขาสยบซูเปอร์ฮิวแมนทุกคนได้

แต่ดีป์มีระบบ มีหวังอย่างเต็มที่ที่จะทำให้สกิลบางสกิลทะลุขีดจำกัดเลเวลได้

การก้าวข้ามโฮมแลนเดอร์เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

ดีป์เช็ดคราบเลือดบนตัวออก แล้วเตรียมกลับไปยังบริษัทโวต์

ดีป์นั่งเข้าไปในรถ แล้วขับมุ่งหน้าไปยังบริษัทโวต์ด้วยความเร็วสูง

รถจอดนิ่งอย่างมั่นคงที่หน้าอาคารบริษัท

เขาชำเลืองมองขึ้นไป ก็บังเอิญเห็นสตาร์ไลท์กำลังเลือกซื้อของอยู่ในร้านสะดวกซื้อด้านล่างอาคารพอดี

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของดีป์ในทันที

ถือโอกาสนี้เลย ทดสอบผลของควบคุมจิตใจอย่างเต็มรูปแบบซะเลย

เขายืนหยุดอยู่ไกล ๆ แอบร่ายสกิลควบคุมจิตใจที่เพิ่งปลดล็อกออกมา

เอาเถอะ

สตาร์ไลท์ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

ดูท่าสกิลนี้จะใช้ได้กับคนธรรมดาเท่านั้น

ค่อนข้างไร้ประโยชน์ไปหน่อย

รู้งี้ไม่อัปเกรดสกิลนี้เสียดีกว่า!

หวังว่าพอเลเวลเต็มแล้วจะทำให้เซอร์ไพรส์ได้บ้าง!

จนใจ

ดีป์ทำได้เพียงเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นพนักงานสาวอ้วนในร้าน

วินาทีถัดมา

พนักงานสาวที่กำลังทำงานตามปกติ ก็เริ่มเต้นอย่างบ้าคลั่งอยู่กับที่

ที่เต้นคือท่าม้าควบม้า

จะทำยังไงได้ล่ะ ดีป์ก็ไม่รู้จักท่าเต้นอะไรทั้งนั้น

ปากก็พึมพำไม่หยุด

ฟร็อกมี ฟร็อกมี

ตะโกนอะไรบางอย่างที่เหมือนกับคาถาที่ไม่มีใครเข้าใจ

แขนขาแกว่งไกวอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางเกินจริงสุดขีด

ในเวลาเดียวกัน มือทั้งสองข้างของเธอก็ดึงและถอดเสื้อผ้าบนตัวออกมาโดยไม่รู้ตัว

ฉากประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาสตาร์ไลท์มองจนงงไปเลย

หลังจากการโวยวายอยู่ครู่หนึ่ง ผลของควบคุมจิตใจก็สลายหายไปโดยสิ้นเชิง

ดูท่าควบคุมจิตใจเลเวล 2 นี้ ระยะเวลาควบคุมได้แค่นี้จริง ๆ

พนักงานสาวฟื้นสติขึ้นมาทันที

"อ้าว? ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย?"

เธอพึมพำกับตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสน

"ให้ตายเถอะ! ดูเหมือนฉันจะถูกใครบางคนควบคุม!"

"คุณผู้หญิง! หวังว่าคุณจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร!"

"มันแย่ยิ่งกว่าฆ่าฉันซะอีก! ขอร้องล่ะ!"

ในวินาทีที่ประโยคนั้นจบลง สายตาของสตาร์ไลท์ก็พลันเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที

ดวงตาทั้งสองข้างของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

เธอยืนแข็งทื่ออยู่ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ ขยับไม่ได้แม้แต่นิด จ้องเขม็งไปที่พนักงานที่ควบคุมตัวเองไม่ได้คนนั้น

ดีป์เห็นว่าบรรลุวัตถุประสงค์แล้ว

มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ผิวปากพลางหมุนตัวเดินเข้าไปในตึกของบริษัท

ก้าวเท้าเข้าประตูบริษัทโวต์ โถงใหญ่ภายในอาคารอวดความหรูหราโอ่อ่า

พื้นหินอ่อนขัดเงาสะท้อนแสงวาบระยับ โคมไฟตั้งพื้นที่สูงโปร่งให้บรรยากาศเต็มเปี่ยม

พนักงานระดับหัวกะทิเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ เรียบร้อยและคล่องแคล่ว

ด้านหน้ามีร่างสูงเพรียวบางเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

คนที่เดินมานั้นก็คือผู้หญิงที่ชอบพูดจาโลมเลียบลม ๆ แล้ง ๆ อย่างสุดยอด — เมดลีน

รองประธานบริษัทโวต์ และยังเป็นหัวหน้าใหญ่ฝ่ายจัดการฮีโร่อีกด้วย

เวลาช่างเมตตาผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษ

ใบหน้าถนุถนอมดูแลเป็นอย่างดี เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสง่างามที่แสร้งทำเป็นประจำ

ชุดสูททำงานสีดำเข้ารูปแนบเนื้อ

ขับเน้นเส้นโค้งอวบอิ่มและเอวบางเฉียบได้อย่างชัดเจนสุดขีด

"ดีป์ ฉันกำลังหานายอยู่พอดีเลย" เมดลีนเอ่ยปากขึ้น

"มีอะไรเหรอ คุณเมดลีน" ดีป์เงยหน้าขึ้นตอบ

เมดลีนยกมุมปากยิ้มบาง ๆ อย่างสง่างาม

"ได้ยินมาไหม? เครื่องบินส่วนตัวกัลฟ์สตรีมของนายกเทศมนตรีบัลติมอร์ตกทะเลไปแล้ว"

"คณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติและสายการบิน อยากเชิญนายไปช่วยค้นหาและสอบสวน"

ดีป์พยักหน้าเบา ๆ สีหน้าเรียบเฉยไร้คลื่น

เมดลีนเห็นดังนั้น จึงก้าวขึ้นมาครึ่งก้าวทันที และลดเสียงให้เบาลง

ลมหายใจอุ่น ๆ พัดผ่านข้างหูเบา ๆ พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ระดับไฮเอนด์

"ฉันหวังว่าสิ่งที่ทางการจะได้ยินคือเครื่องบินตกโดยอุบัติเหตุ"

"แต่ความจริงแล้ว ฉันต้องการให้นายบอกฉันตามตรง"

ดีป์พยักหน้าเข้าใจ หันหลังเตรียมออกเดินทาง

"เดินทางโดยสวัสดิภาพ"

เมดลีนยกมือขึ้น แตะไหล่ของดีป์เบา ๆ

ดีป์รู้ดีอยู่ในใจ

เครื่องบินตกครั้งนี้ ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน

ต้นเหตุที่แท้จริงก็คือโฮมแลนเดอร์

เมดลีนไปเจรจาความร่วมมือกับนายกเทศมนตรีบัลติมอร์

นายกเทศมนตรีคนนั้นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เอาเคล็ดลับของสารประกอบหมายเลข 5 มาข่มขู่เมดลีน

บังเอิญในตอนนั้น โฮมแลนเดอร์กำลังเปิดประสาทสัมผัสขั้นสูงดักฟังอยู่ตลอดเวลา

คนอื่นอาจจะทนได้ แต่โฮมแลนเดอร์ทนไม่ได้จริง ๆ

คืนนั้น...

เขาก็ใช้ลำแสงเลเซอร์ ยิงเครื่องบินของนายกเทศมนตรีร่วงกลางอากาศโดยตรง

ต่อให้รู้ความจริงทั้งหมด ดีป์ก็ต้องเดินตามขั้นตอนการสอบสวนให้ครบถ้วนอยู่ดี

เดินออกจากตึกบริษัท ดีป์นั่งขึ้นรถตู้สีดำของบริษัท

รถแล่นไปด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าตรงไปยังน่านน้ำฮัดสัน

ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็มาถึงชายทะเล ดีป์ผลักประตูรถลงมา

เขาถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออก ชุดดำน้ำที่สวมแนบเนื้อขับเน้นกล้ามเนื้อที่แน่นกระชับเป็นระเบียบ

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย กระโดดขึ้น แล้วพุ่งตัวลงสู่ทะเลโดยตรง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป