เจียงเหล่าไท่เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
"แกกล้าทำร้ายข้า?"
โจวเสี่ยวม่ายรู้ดีว่าในโลกนี้ คำว่าความกตัญญูสามารถกดคนให้ตายได้
นางต้องอยู่บนโลกนี้ต่อไป ต้องทำตามธรรมเนียมท้องถิ่น
ต่อให้ไม่เห็นค่า ก็ไม่ควรทำตัวดื้อรั้นไม่เคารพผู้ใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล
"ยายพูดอะไรกัน? ไม่ใช่ยายเองหรือที่คิดเงินจนบ้า ให้นางไปก่อเรื่องที่ตระกูลหาน นางไม่ยอมเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลโจว ยายโกรธจะตี นางตื่นเต้นจนยืนไม่ไหวแล้วหกล้มเอง?"
โจวเสี่ยวม่ายจงใจตะโกนดัง ๆ ให้ชาวบ้านที่ยื่นหัวเข้ามามองข้างนอกได้ยิน
"ยาย เราเป็นคนแบบนี้ไม่ได้ ต่อให้เพื่อเงิน ไม่เห็นแก่ชื่อเสียงของครอบครัวตัวเอง ก็ต้องคิดถึงทั้งตระกูลโจวสิ ตระกูลเรามีท่านปราชญ์อยู่ด้วย ถ้าเรื่องใหญ่โต เขาก็ต้องขายหน้าไปด้วย"
โลกนี้มีความภาคภูมิใจร่วมกัน มีเกียรติของวงศ์ตระกูล
ตระกูลโจวเป็นตระกูลใหญ่ในหมู่บ้าน ชื่อหมู่บ้านก็ตั้งตามตระกูลโจว พอเกี่ยวข้องถึงเกียรติร่วมกัน ก็ไม่ใช่เรื่องในครอบครัวอีกต่อไป
ไม่ผิดคาด พอได้ยินคำพูดของโจวเสี่ยวม่าย คนดูเรื่องก็ไม่พอใจทันที ผลักรั้วไม้ไผ่เดินเข้ามาในลานบ้าน ต่างคนต่างตำหนิเจียงเหล่าไท่อยู่หน้าห้องโถง
"ฉันพูดว่า ป้าเจียง ตอนนั้นยายกับตระกูลหานตกลงกันยังไง ใครจะไม่รู้? ตอนนี้เสี่ยวม่ายถูกหย่ากลับบ้าน ชื่อเสียงก็แย่อยู่แล้ว ยายยังจะให้หลานไร้ยางอายไปก่อเรื่องที่ตระกูลหานอีก คนอื่นจะมองตระกูลโจวเรายังไง?"
ผู้หญิงที่พูดก่อนชื่อเจ้าเหมยเหมย เป็นคนใจตรงพูดตรงไปตรงมาโด่งดัง
นางมีลูกสาวสองคน ถ้าเรื่องของโจวเสี่ยวม่ายจัดการไม่ดี ลูกสาวนางอาจเสียอนาคตในการสู่ขอ
"ใช่สิ ปกติทุกคนปิดประตูอยู่บ้านของตัวเอง แต่ใครที่ไม่เห็นแก่ชื่อเสียงของตระกูลโจว พวกเราจะไปหาผู้ใหญ่บ้านและผู้อาวุโส ขับไล่คนนั้นออกจากหมู่บ้าน ถอนชื่อออกจากทะเบียนตระกูล!"
เจียงเหล่าไท่พิงบานประตูหายใจหอบหนัก ยังคิดจะฉีกปากโจวเสี่ยวม่ายให้เละ พอได้ยินเสียงไม่พอใจจากในลานบ้าน ก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า
นางชี้หน้าโจวเสี่ยวม่ายด้วยความเกรี้ยวกราด "เดี๋ยวข้ากลับมาจัดการแกผู้หญิงตัวร้าย!"
พูดจบ เจียงเหล่าไท่เดินออกจากห้องโถง ฉุนเฉียวพ่นน้ำลายใส่ชาวบ้านในลาน
"แมวไปไล่หนู ยุ่งเรื่องไม่เข้าเรื่อง โจวเสี่ยวม่ายเป็นหลานสาวข้า ข้าให้ทำอะไรก็ต้องทำ ถึงพวกแกจะมาพูดจาไร้สาระ?"
เจ้าเหมยเหมยไม่ถูกกับหลูฮุ่ยลูกสะใภ้ใหญ่ของเจียงเหล่าไท่อยู่แล้ว ส่งผลให้ความสัมพันธ์กับครอบครัวนี้ไม่ค่อยดีนัก
บ้านสองหลังคั่นกลางระหว่างกัน ปกติเจอกันบ่อย ไม่พูดก็ไม่พูด พอพูดก็พูดเสียดสีกัน
ครั้งนี้เจ้าเหมยเหมยไม่ยอมอ่อนข้อให้เจียงเหล่าไท่เลย
"ป้าเจียง ยายจะทำร้ายหลานสาวตัวเองเพราะเงิน พวกเราไม่ว่า แต่ถ้าจะทำให้ลูกสาวตระกูลโจวเสื่อมเสีย พวกเราไม่ยอม!"
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่! อย่างนี้ถึงจะถูก!"
เจียงเหล่าไท่ถุยน้ำลายใส่เจ้าเหมยเหมยอย่างเกรี้ยวกราด "แกอย่ามาหาเรื่องตรงนี้ เห็นลูกสาวตระกูลโจวเราแต่งงานกับลูกชายเจ้าของที่ดินหานแล้วอิจฉาใช่ไหมล่ะ?"
เจ้าเหมยเหมยก็ถุยน้ำลายใส่เจียงเหล่าไท่กลับ "แหวะ! อิจฉาที่แกขายหลานสาวตัวเองเพื่อเงินสินสอดยี่สิบตำลึง ไม่สนใจชีวิตความตายของหลาน เอาไปแต่งกับคนแก่ป่วยหนัก? คนทำชั่วฟ้าดินไม่เห็นด้วย คนใจดำไม่มีวันได้ดี!"
เจียงเหล่าไท่ไม่รู้สึกอายเลยแม้แต่น้อยที่ถูกด่าว่าขายหลานสาว ถ้าจะพูดจริง ๆ ประโยคพวกนี้ด่าไปหลายคนแล้ว
"ถังยังไม่จุเท่าแกเลย ยังจะมาพูดอะไร? หมู่บ้านนี้มีบ้านไหนแต่งลูกสาวไม่เอาสินสอด? หรือลูกสาวสองคนของแกตระกูลเจ้า จะไม่เอาสินสอดตอนสู่ขอ? กลัวว่าลูกสาวสองคนรวมกันยังไม่เท่าโจวเสี่ยวม่ายของเรามีค่า เอาไม่ออกก็อิจฉาอยู่ตรงนั้นน่ะสิ?"
เจ้าเหมยเหมยกำลังจะด่ากลับ ก็ได้ยินเสียงพ่อของโจวเสี่ยวม่าย โจวเซียง ดังมาจากนอกลาน
"วันนี้ทำไมมีคนเยอะจังที่บ้านเรา? มาทำอะไรกัน?"
ทุกคนหันไปมองโจวเซียง
ไม่ใช่แค่ครอบครัวสายสามที่กลับมา สายใหญ่สองผัวเมียก็กลับมาด้วย
บ้านเจียงเหล่าไท่มีคนเยอะ สายใหญ่โจวจีหลูฮุ่ยมีลูกชายสามคน ตอนนี้ที่อยู่ข้างกายคือลูกชายคนเล็กอายุสิบขวบชื่อโจวจี้วั่ง
โจวเจี๊ยเย่ลูกชายคนโตพาภรรยาและลูกไปช่วยงานที่บ้านตากับยาย
โจวเจี๊ยจู่ลูกชายคนที่สองทำงานอยู่ในเมือง
ฝั่งสายสาม โจวเซียงและหลิวไฉ่เซี่ยพาลูกสาวอีกสองคนมาด้วย
ลูกสาวคนที่สองอายุสิบห้าชื่อโจวเสี่ยวหมิน ลูกสาวคนที่สามอายุสิบเอ็ดชื่อโจวเสี่ยวตง
ทุกคนถือเครื่องมือการเกษตร ตัวเต็มไปด้วยเศษข้าวสาลี เห็นชัดว่าเพิ่งกลับมาจากเก็บเกี่ยวข้าว
เจ้าเหมยเหมยพูดว่า "โจวเซียง แกกลับมาพอดี ลูกสาวแกจิวเสี่ยวม่ายถูกตระกูลหานหย่าแล้ว แม่แกยังจะบังคับให้เสี่ยวม่ายไปก่อเรื่องที่ตระกูลหาน ให้เขาจ่ายเงิน แกเป็นพ่อกลับมาต้องเป็นธุระให้ลูกสาว"
ครอบครัวสายสามได้ยินข่าวนี้ ฟ้าผ่าลงกลางใจ
โดยเฉพาะหลิวไฉ่เซี่ย น้ำตาไหลทันที ร้องไห้ให้ลูกสาวผู้อาภัพ
"เสี่ยวม่าย...ถูกหย่าแล้ว? เสี่ยวม่ายของแม่ต่อไปจะทำยังไง? จะเอาหน้าไปไหนเนี่ย?"
เจียงเหล่าไท่ตวาดหลิวไฉ่เซี่ย "แกหุบปาก! ร้องไห้ให้ผีฟังยังไม่ทันแกเลย!"
หลิวไฉ่เซี่ยหยุดเสียงทันที เปลี่ยนเป็นเช็ดน้ำตาเงียบ ๆ
โจวเซียงขมวดคิ้วถาม "เสี่ยวม่ายอยู่ไหน?"
เจียงเหล่าไท่พูด "อยู่ในห้องโถง!"
โจวเซียงไม่สนใจคนในลาน เดินเข้าบ้านก่อน
ครอบครัวสายสามรู้สึกฟ้าถล่ม
ครอบครัวสายใหญ่ก็หน้านิ่วคิ้วขมวด รู้ว่าโจวเสี่ยวม่ายอยู่ที่ตระกูลหานมีเงินเดือนประจำ นางมีกินมีใช้ไม่ค่อยใช้เงิน แต่ละเดือนต้องส่งเงินให้ครอบครัวสามถึงห้าร้อยอีแปะ
ถูกหย่าแล้ว ต่อไปใครจะส่งเงินให้ตามเวลาล่ะ?
หลูฮุ่ยรีบดึงเจียงเหล่าไท่ไปมุมหนึ่งถามเบา ๆ "แม่ เมื่อก่อนแม่ไม่เคยสอนเสี่ยวม่ายเหรอ ถ้าตระกูลหานคิดจะหย่า ให้เสี่ยวม่ายอาละวาด?"
พูดถึงเรื่องนี้ เจียงเหล่าไท่โมโหสุดขีด
"ไอ้เด็กไม่เอาถ่านวันนี้ถูกตระกูลหานมัดส่งกลับมา"
"ตระกูลหานให้เงินไหม?"
"ถ้าให้เงิน ข้าจะโกรธขนาดนี้เหรอ?"
หลูฮุ่ยกระทืบเท้า "ทำไงดีล่ะ ครอบครัวเราก็พึ่งพาข้าวในนา ไม่มีรายได้อื่น ต่อไปจะเอาอะไรกิน?"
ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่สู้ด้วยไม่ได้ หลูฮุ่ยก็อยากจะไปก่อเรื่องเอง
เจียงเหล่าไท่คิดแล้วคิดอีก รู้สึกว่าเรื่องนี้จบไม่ได้ เดี๋ยวสั่งสอนโจวเสี่ยวม่ายเสร็จ ก็ต้องบังคับให้โจวเสี่ยวม่ายไปตระกูลหานเอาเงิน
เจียงเหล่าไท่หันไปเดินเข้าห้องโถง มีเรื่องสำคัญกว่า เลยไม่สนใจทะเลาะกับเจ้าเหมยเหมย
เรื่องแบบนี้ไม่ค่อยมีเกียรติ โจวจีพูดกับชาวบ้านที่มุงดู "ให้ทุกคนขำกันแล้ว"
เจ้าเหมยเหมยเยาะเย้ย "ขำเป็นเรื่องเล็ก อย่าทำให้ตระกูลโจวเราเสียหน้าด้วยก็พอ ลูกสาวจะได้หาคู่ยาก!"
โจวจีไม่สะดวกจะทะเลาะกับผู้หญิง หลูฮุ่ยก็ไม่ได้สนใจเจ้าเหมยเหมย ถ้าเป็นปกติ หลูฮุ่ยเป็นคนแรกที่เถียงกับเจ้าเหมยเหมย
โจวจียิ้มเอาใจ "ทุกคนกลับไปกินข้าวเที่ยงก่อนเถอะ พวกเราเพิ่งกลับจากนา ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
มีผู้ชายคนหนึ่งเตือนโจวจีก่อนจาก "จี๋ แกเป็นลูกชายคนโตของบ้านนี้ ทำอะไรอย่าโหดร้ายเกินไป เสี่ยวม่ายน่าสงสาร อย่าไปบังคับนางอีกเลย"
โจวจีจะพูดอะไรได้?
ตัวเองเป็นลุงใหญ่ มีโจวเซียงอยู่ ยังไม่ถึงตาเขาจะออกความเห็น