ภายในบ้าน
ท่านปู่เซี่ยงต้าจื้อนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายเก่าตัวหนึ่ง มีผ้าห่มบาง ๆ คลุมตัก แม้ว่ากาลเวลาจะสลักริ้วรอยลึกลงบนใบหน้า แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงสดใสเปี่ยมพลัง ฉายแววสงบนิ่งที่เปี่ยมด้วยอำนาจโดยไม่ต้องตวาด เมื่อเห็นเด็ก ๆ ใบหน้าก็เบ่งบานราวกับดอกไม้ทันที
“ทวด!”
เด็ก ๆ วิ่งกรูเข้าไปราวกับฝูงนกน้อย ล้อมรอบเซี่ยงต้าจื้อ พลางร้องเรียกอย่างสดใส
เซี่ยงต้าจื้อหัวเราะหน้าบานทันที ยื่นมือหยาบกร้านข้างหนึ่งออกมา ลูบศีรษะเด็ก ๆ ทีละคน
“โอ้โฮ เหลนสาวตัวดีของทวดมากันครบเลย! มา ให้ทวดดูหน้าดูตาหน่อย!”
เขาจูงมืออาใหญ่ที่ตัวโตที่สุด ถามว่า
“อาใหญ่จ๊ะ อยู่โรงเรียนเชื่อฟังคุณครูไหม? การบ้านเป็นยังไงบ้าง?”
แล้วหันไปมองเอ้อเหม่ย
“เอ้อเหม่ยสูงขึ้นอีกแล้วใช่ไหม? เจ้าเด็กซน คราวนี้ไม่แกล้งพี่สาวแล้วใช่ไหม?”
เด็ก ๆ พากันตอบแทรกไปคนละทาง ในบ้านพลันเต็มไปด้วยความสุขในครอบครัวที่ห่างหายไปนาน
หวังอวี้หลิงเองก็ดีใจสุดจะบรรยาย ดึงมือเด็ก ๆ ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ แล้วยัดขนมหวานกับของกินเล่นที่เตรียมไว้แต่แรกใส่มือพวกเขา
สวีเจิ้งและเซี่ยงชิงอวี๋ก้าวขึ้นหน้าไป เรียก “ท่านปู่” อย่างเคารพ
เซี่ยงต้าจื้อเงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวีเจิ้งครู่หนึ่ง แววตาลึกซึ้งราวกับมองทะลุทุกสิ่ง แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนมาก
“อาเจิ้ง ชิงอวี๋ นั่งก่อน เดินทางมาเหนื่อยไหม?”
“ไม่เหนื่อยครับท่านปู่ เด็ก ๆ ตื่นเต้นกันใหญ่ คุยเล่นหัวเราะกันมาตลอดทาง”