เฉียนโหย่วไฉหดตัวอยู่มุมห้องทำงาน ตัวสั่นราวกับร่อนแป้ง แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า
ข่าวที่เขาเพิ่งได้รับมา มือปราบที่ไป "ปฏิบัติภารกิจ" ที่โรงงานเสื้อผ้าของสวีเจิ้งสองสามคนนั้น ถูกตำรวจอำเภอจับกุมตัวไว้ในข้อหา "ปลอมเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ตระเวนต้มตุ๋นกรรโชกทรัพย์" แล้ว
ส่วนรองหัวหน้าส่วนจาง ถูกกรรมการสอบวินัยประจำเมืองพาตัวไปโดยตรง ยังไม่ทันได้เห็นหน้าก็ขาดการติดต่อไปเลย
"ท่าน... ท่านประธานว่าน..."
เฉียนโหย่วไฉเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"หัวหน้าส่วนจาง... เขา..."
"หุบปาก!"
ว่านฟู่กุ้ยหันขวับกลับมา แววตาดุดั่งจะเขมือบคน
"รองหัวหน้าส่วนจางน่ะหรือ? ตอนนี้เขาช่วยตัวเองยังไม่ได้เลย! หมาที่ถูกถอนเขี้ยวแล้ว จะกัดใครได้?"
เขาหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง
เขาไม่คาดคิดว่าเซี่ยงจวินจะลงมือเร็วและเด็ดขาดปานนี้!
เดิมทีเขาคิดว่า แค่ใช้เส้นสายรองหัวหน้าส่วนจาง อย่างมากที่สุดก็แค่ก่อกวนให้สวีเจิ้งปวดหัวบ้าง ให้โรงงานเสื้อผ้าสวีเจิ้งเปิดตัวได้ไม่ราบรื่น ชื่อเสียงเสียหาย
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า มีดที่เพิ่งยื่นออกไปเล่มนี้ ยังไม่ทันได้ฟันใคร ด้ามจับก็ระเบิดคามือเสียก่อน!
ไม่เพียงแค่ระเบิด ยังระเบิดจนมือเขาเปื้อนเลือดโชกอีกด้วย
เส้นสายของรองหัวหน้าส่วนจาง เป็นช่องทางสำคัญที่เขาใช้แทรกซึมเครือข่ายความสัมพันธ์ในอำเภอ ตอนนี้มันถูกทำลายหมดสิ้นในพริบตา!
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับการประกาศต่อเซี่ยงจวินและสวีเจิ้งโดยตรงว่า
ฉัน ว่านฟู่กุ้ย เล่นตุกติกอยู่เบื้องหลัง!
"สวีเจิ้ง... เซี่ยงจวิน..."