บ่ายห้าโมงครึ่ง
สวีเจิ้งและเซี่ยงชิงอวี๋พาเหล่าลูกสาวกลับมาถึงหมู่บ้าน
พอถึงปากหมู่บ้าน ชาวบ้านที่เลิกงานกลับบ้านหลายคนก็พากันเข้าหาด้วยความอบอุ่น
“อาจริงกลับมาแล้ว!”
“ชิงอวี๋ พวกหนูหยุดสุดสัปดาห์แล้วเหรอ?”
“อาจริง ได้ยินว่าไม่กี่วันก่อนนายทำความดีความชอบใหญ่ที่เหมือง! หมู่บ้านเรามีฮีโร่ตัวจริง!”
“แล้วก็โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า เปิดได้สวยหรูขนาดนี้ ท่านเลขาเซี่ยงยังหนุนหลัง สร้างชื่อเสียงให้หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ของเราจริง ๆ!”
เสียงทักทายดังไม่ขาดระยะ บนใบหน้าคล้ำ ๆ เรียบง่ายเต็มไปด้วยความจริงใจ
สวีเจิ้งในตอนนี้ ศักดิ์ศรีในหมู่บ้านไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ไม่เพียงเพราะเขาออกเงินตัวเองพาชาวบ้านสร้างถนนที่หลายชั่วอายุคนเฝ้ารอ แต่เพราะเขาก่อตั้งโรงงานอุปกรณ์ตกปลาด้วยมือตัวเอง แล้วตอนนี้ก็เปิดโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอีก
โรงงานสองแห่งนี้ เป็นกิจการของเขาเองจริง แต่เขาจัดตำแหน่งงานให้ชาวบ้านในหมู่บ้านก่อน ทำให้คนมากมายที่เคยต้องพึ่งพาฟ้าดิน ออกทะเลจับปลา กลายเป็นคนงานที่ได้เงินเดือนทุกเดือน
เขาพาชาวบ้านก้าวเดินบนเส้นทางหลุดพ้นความจน รวยขึ้นทีละก้าวอย่างจริงจัง
บุญคุณนี้ หญิงชายชราเด็กในหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ต่างจดจำไว้ในใจ
สวีเจิ้งยิ้มอย่างอ่อนน้อม ตอบรับคำทักทายของชาวบ้านทีละคน
เซี่ยงชิงอวี๋ก็ยิ้มพร้อมพยักหน้า จูงลูก ๆ ไปทักทายผู้หลักผู้ใหญ่
เหล่าเด็กสาวพูดจาเจี๊ยวจ๊าว เสียงใส ๆ ดังไปทั่วหมู่บ้าน