โจวต้าไห่พยักหน้า
"เข้าได้แน่นอน! ถึงผมจะลอยมากับน้ำ แต่สายตายังแม่น! นั่นคืออ่าวธรรมชาติ ปากเล็กท้องกว้าง ข้างนอกคลื่นจะแรงแค่ไหน ข้างในก็มั่นคง! แถมแถวนั้น ปลาใหญ่เยอะจนน่าตกใจ ล้วนเป็นปลาแพงที่ไม่ค่อยเห็นในตลาด วางอวนหนึ่งครั้ง ไม่กล้าคิดเลย..."
พูดถึงตรงท้าย เขาเองก็สูดลมหายใจเย็นๆ
เขาเป็นชาวประมงเก่า มองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นหมายถึงอะไร—สมบัติกลางทะเลที่ใช้ไม่หมด
สวีเจิ้งกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ ใบหน้าไม่แสดงท่าทีอะไร พยักหน้าเบาๆ
"กัปตันโจว ข้อมูลนี้สำคัญมากสำหรับผม เรื่องนี้ใหญ่โต ถ้ายังไม่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่าได้บอกใครรวมถึงคนในโรงงานของพวกคุณด้วย ช่วงนี้ยังไม่ต้องพูด"
น้ำเสียงของเขาจริงจัง
โจวต้าไห่เป็นคนเข้าใจอะไรง่าย รีบพยักหน้าหนักแน่น: "ท่านประธานสวี ผมเข้าใจ! ชีวิตนี้เป็นของท่านที่ช่วยไว้ ท่านว่าอะไรผมทำตามหมด! เรื่องนี้จะเก็บไว้ในท้อง ไม่บอกใครทั้งนั้น!"
ที่เหลืออีกห้าคนก็พากันยืนยัน
"ท่านประธานสวี พวกเราสาบานได้ว่าจะไม่บอก!"
"ใครถามก็ไม่พูด!"
สวีเจิ้งถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
"ขอบคุณทุกคนมาก พักผ่อนให้สบายใจได้เลย พอพายุหยุด พวกเราจะออกเดินทางกลับทันที และส่งพวกคุณกลับบ้านอย่างปลอดภัย"
หลายคนรีบขอบคุณเป็นชุดๆ อารมณ์สงบลงอย่างสิ้นเชิง อาการง่วงเริ่มเข้ามา จึงพิงกำแพงหลับตาพักผ่อน
ภายในห้องโดยสารเงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงหายใจสม่ำเสมอและเสียงคลื่นเบาๆ นอกเรือ
สวีเจิ้งเดินไปที่ช่องหน้าต่างคนเดียว มองผืนทะเลดำสนิทที่สงบนิ่ง สายตาลึกซึ้ง